tersev

oh dang

burası aşırı safe hissettiriyor, bazen gelip rastgele alıntılar veya şarkı sözleriyle süslemek isterim burayı rahatsız olmazsan(⁠╥⁠﹏⁠╥⁠)

temmuz,
          
          elbette seni inciteceğim. elbette sende beni inciteceksin. elbette birbirimizi inciteceğiz. varoluşun koşulu da budur. bahar olmak, kışı göze almaktır. var olmak da yok olmayı göze almaktır.

taktik maktik

günlüğümün olduğu sunucu patladığı için biraz buraya açılayım istiyorum, buradan çok çekiniyorum birkaç nedenden ötürü. sinirden ağladığımdan şakaklarımdaki sızıyla düşündüklerim bunlar, nefret ettiğim şeyleri düşündüm aslında ilk kendimi sakinleştirmek için geleceğimi hayal etmek istedim ama çok ıssız koktu, dahada sinirlendim. belli olmayan şeylerden hoşlanmıyorum, bağımsız yaşamak için olan çırpınışlarım her battığında nefret ediyorum. gelecektede birine bağlı olabileceğim ihtimali beni çok sinirlendiriyor ve çok yüksek bir gerilime sürüklüyor. geçen gördüğüm kabusta geçmişe yönelik haliydi, o zamanı bir yandan çok iyi anlıyorum ama kabullenemiyorum. o halimdende nefret ediyorum ne kadar çok ona kırgın, bir yandan sarılmak istesemde. çocukluğumun anlatılmasından nefret ediyorum. saatlere bakmaktan özellikle gece, saat kavramı hep geç kalmışlığı hatırlatıyor. şu anda yatmalıydım sabah kalkamayacağım düşüncesinden nefret ediyorum, çok uyuyunca gelen baş ağrımdan ve ağlayınca gelen baş ağrısından (bonus burun tıkanıklığı yüzünden ekstra uyumakta zorlanmak!) unutmam dediğim düşünceleri unutmaktan, unutmam gerekenleri unutamamaktan. çoğu zaman nankör insanlardan, başkalarının hayatının olduğunun farkında olmayan başrol havasındaki kişilerden.  ilk defa kısa tırnağımlayım ve ojeliyim, mor bir oje sürdüm. küçükken sürekli yaralarımla oynardım, kabuklarını defalarca soyardım tekrar kanasın diye. istediğim sızı mıydı bilemiyorum, etrafımdakiler hep hiçbir şeyden memnun olmadığımı söyler ve bunada çok sinirlenirim. gerçekten azıcık bile olsa tanıyamadıklarından veyahut kendim gösteremediğimden.

toplum için yazmaktan vazgeçmem gerekiyor 

bir şeylerden uzun uzunca bahsetmek istiyorum. hayallerimizi insanlarla paylaşmanın ne kadar yanlış olduğunu düşünüyorum, 4 yıl önce bunun aksini iddia edebilirdim. hala evime tilki almak istiyorum, onlarla iyi anlaşabileceğime inanmak hatta diğer hayvanlarlada ama özellikle tilkilerle olan bağımı istiyorum. ellerime dövmeler istiyorum, renkli olabilir ama bana yakışacağından şüpheliyim büyük ihtimalle çiçekler olurdu. unutmabeni yapsaydım biraz hüzünlü olurdu bu yüzden lotus olabilirdi ama bilemedim. belki gelecekte daha çok seveceğim bir çiçek türü olur, sarmaşıklarda eklerdim etraflarına. küçük prensi tüm dillerde toplamayı istiyorum, her hafta Anıtkabir’e ziyaret yapmak istiyorum. ona düşüncelerimi sunmak istiyorum, beni dinleyeceğini biliyorum. bahçem olsun istiyorum, vişne ağaçlarım, plaklarım, koyu renkli ahşaptan yapılmış bir kütüphane (şöminede isterdim ama sakarlığımdan korkardım) ve birazda manevi olarak istediklerim var. beni etkileyen kişiler gibi benimde etkileyebileceğim, düşüncelerini özenle seçmelerini sağlayabileceğim küçük insanlar isterdim ve bu yüzden öğretmenlik var ruhunda dediklerinde çok duygulanmıştım aynı şekil zamanında psikologluk içinde (kafamı gömüp ağlamıştım) her hannigram editi izlediğimde kafamda bende bundan istiyorum diye bağırıyorum ama hanniballıktan istifa edeceğim. küçük şarap köşeside istiyorum, s. evime geldiğinde biralarla görürsem kusarım. hayaller hep çok güzel, bunları görebilecek ve yaşayacak kadar yaşamak istiyorum fazlasında gözüm yok.

https://youtu.be/DBvpYum2zeg

(g) kalmalıydı

(g)-idle’nin böyle yazıldığı vakti özledim