tesadufler

@tuzlukraker  ben

kim dalga geçiyormus la

@sansebastiian  ASKKK MIDIR BU BİLEMİYORUM 

ellerini her semaya açtığında boğazına o düğüm otursun. dilin duaya varsın, ama duaların sana varmasın.

allı turnam'

bir bankta oturmuşum. insanlar gelip
            geçiyor; her birinde farklı bir yaşam, her
            birinde farklı bir tasa. bendeki gibi, seninki
            gibi. gözlerim bu sefer semada dolaşıyor.
            sanki kavuşacakmışız gibi. sanki sevgimin
            karşılığını alamadan gitmeyecekmişim
            gibi. güz yerini bahara, sevdam yerini
            yasa bırakıyor. her şey değişiyor; günler,
            dünler,keşkeler. ama sen içimde bıraktığın
            yerle aynı kalıyorsun. unutmak istiyor muyum,
            bilemiyorum. senden kalan boşluktansa
            acıya razı oluyorum. çünkü bazı acılar
            iyileşmek istemez, insan da bazen onları
            unutmaktansa iz bırakmasını seçer. yıllardır
            aynı radyonun yolcusuyum. değiştirmek
            istediğim ama sesine alıştığım bir radyo
            gibi. bazense seni elimde bir pena gibi
            taşıyorum. ne zaman yüreğimde ses etsen,
            eskimiş bir tel gibi dokundukça canımı
            acıtyorsun. ama bırakınca da içimde bir
            sessizlik büyüyor; sanki kendi mezarıma bir
            avuç toprak daha atıyorum. bu yüzden ne
            acına yaklaşabiliyorum ne de senden tümüyle
            uzaklaşabiliyorum. şimdi geriye yarım kalmış
            bir resim kaldı. bir kısmı tamamlanmış;
            içinde demet demet manolyalar, güneşe
            uzanan renkler ve senden önceki bütün
            mevsimler var. ama sana ayırdığım yer hâlâ
            boş. gözlerimin en uzun süre oyalandığı yer,
            gözlerimi en çok kaçırdığım yer orası. ne
            kadar renk karıştırsam da dolduramıyorum.
            çünkü eksik olan boya değil, sensin.
            ne benim çizmeye hâlim var ne de seni
            konuşturacak bir fırçam. sanırım seni
            saklayacağım; herkesten sakladığım gibi. ne
            bir tuvale sığdırabileceğim ne de satırlarıma
            dökebileceğim seni. belki seni, belki de
            kafamda oluşturduğum hâlini. bazen bir
            devrimci gibi cesur ve gür sesli, bazen bir
            şair gibi öylesine yürekten. ama nasıl olursan
            ol, seni seviyorum. adı anılmayan bir resim
            gibi, tamamlanmamış bir şiir gibi. sadece
            seni.

bugün şeytan yerini ihsana bıraktı.
            bahçem neşeyle doldu.
            yüzümde gülümseme,
            ellerimde bir avuç mutluluk.
            sadece sensin sebep diye.

her gece ufukta beliren gemilere bakıyorum. belki birinde sen varsındır.
            yine de her yerde bir belirsizlik var. belirsizlik bazen iyidir, çünkü umut hâlâ ölmemiştir. insan; hangi limana varacağını bilmeden de denize açılabilir, hangi umuda demir atacağını kendisi seçebilir. dalgaların sesini dinledikçe içimdeki çaresizlik damla damla açığa çıkıyor. ruhum yavaş yavaş elimden kayıp giderken, gözlerim de gözlerinden uzaklaşmayı öğreniyor. ne var ki bazı ayrılıklar unutulmaz; insan ne kadar uzaklaşırsa uzaklaşsın, kalbinin bir köşesinde aynı hüzünle yaşamaya devam eder. süslü cümleler kurmaya ihtiyaç duymadan her satırında seni anar. kendimi bazen bir çocuk gibi hissediyorum. başı her okşandığında yetim olduğunu unutan bir çocuk gibi. sevgiyi görünce ona koşan, bir anlığına bütün eksiklerini unutan, sonra yeniden sessizliğiyle baş başa kalan bir çocuk. belki de yüreğimdeki bu eziyetin sebebi budur; herkeste seni aramamdandır. ben sevda yeminimi bozdum, sevgilim. eğer bu dünyada yollarımız bir daha kesişmezse, birbirimizi suçlamayalım. belki başka bir vakitte, başka bir limanda buluşuruz. çünkü benim gözümde sen, anlatılmayı bekleyen bir destansın. belki senin gözünde ben, gelip geçmiş sıradan bir silik hatıradan ibaretim. yine de ben siliniyorum ama içimdeki senden kalan o iz silinmiyor. hep dediğim gibi, neyse artık ben seni bulamazsam, bu sefer de sen beni bulursun. sahi, bulur musun?

belki aynı satıra denk geliriz bir gün,
            aynı baharı soldurduğumuz gün gibi 

Kadındır ki ağıt yakar, erkeğin elinden çektiği için ardında kalanlara 
            Kadındır ki geride yürür, başkalarının gölgesi uzasın diye 
            Kadındır ki asırlardır bir aynadır, başkasını olduğundan büyük gösteren 
            Kadındır ki anadır, acı çekerek doğurur ama kimi çıkar yabancılaşıp kadına düşman kesilir 
            Kadındır ki alır sırtına her yükü, gece kimse görmeden 
            Kadındır ki devrime kadar eserlerini erkek ismiyle yazmak zorunda kalan ama vazgeçmeyen 
            Kadındır ki bir evi kurar, bir evi bağlar Kadındır ki emeğiyle görünmez duvarlar örer hayatlara