Aşk bir yokluğu sakinlikle kabul etmek, yokluğunu bile sevmektir. Yan yanayken, birken, bizken herkes sevebilir. Sevmek basittir, insan alışır, alıştığını sever. Aşk sadece alışkanlık değildir, bu yüzden korkunçtur. Yokluğuna bile alışabilmektir, yokluğu sevmektir aşk. Yıllar da geçse, onca ay devrilse yine baktığın yerlerde onu görmektir. Sokaklarda arkadan gördüğün her saçı onunki sanmak, duyduğun bir şarkıda onu hatırlamak, parfümünün kokusunu alınca adımlarını duraksatmaktır. İnsan alışan, alışırken seven bir varlıktır. Bir tek şeyi öyle herkes alışarak sevemez; o da yokluktur. Birinin yokluğuna alışıp yine de sevdiğin vakit aşıksındır. Herkeste değil hiçlikte bulabileceğindir. Adımlarının değmediğini bildiğin kaldırımda karşıdan gelmesini beklemektir. Şüphesiz, herkes sevebilir. Ancak aşık olmak yürek ister. Öyle sağlam bir yürek ister ki, yokluğuyla sevmeyi kaldırabilesin.