az önce gerçekten yaşamak isteyen insanların hayatta olma hakkına sahip olmasıyla alakalı bir yazı okudum. bu bağlamda da intiharın kendini tanımak, kendini tanımlayıp hiçliğe yormak olduğunu öğrendim. kendini tanıyorsun ve bir hiç olduğunu hissederek varlığına bir sebebiyet bulamıyorsun. tamamen aynı durumdayım. fakat gerçekten tek korkum şu, ben ölmeye çalıştığım vakit gerçekten ölemezsem.
hani bir sevgilin vardı
7-8 sene önce
dün yolda rastladım.
sevindi beni görünce.
sokakta ayak üstü konuştuk oradan buradan,
evlenmiş çocukları olmuş,
bir kız bir oğlan,
seni sordu, "hiç değişmedi" dedim.
"bildiğin gibi",
anlıyordu.
mes'utmuş kocasını seviyormuş,
kendilerininmiş evleri,
bir suçlu gibi ezik
sana selam söyledi.