th-E_last

Nefret ediyorum, yetersiz hissetmekten. Yetersiz hissettiren insanlardan. Devam etmek için çabalarımın görmezden gelinmesinden, kendimi bir türlü kabul edememekten. Kimseye bir şey anlatamamaktan, anlatmanın öğretilmemesinden. Aynalardan.

Her an bozulabileceğinin tedirginliği ile birlikte kendini fazla kaptırmamaya çalışarak mutluluğun tadını çıkarmak... Çok mutluyum yine de mahvolmaması için çok mutlu değilmiş gibi davranıyorum, çoban çocuk aslında benim

Sanırım gerçekten bir derede iki kez yıkanılmıyor, bir hafta önceki ben ve şimdiki ben bile aynı değil. Hiç geçmez dediğimiz acılar geçiyor, hiç unutmam dediğimiz insanlar unutuluyor, aklımdan silemem dediğimiz anılar birer yaşanmışlık olarak geçmişte kalıyor. Planlarımız değişiyor, biz değişiyoruz. Ve sanırım artık bundan nefret etmiyorum. Değişimi kabullenmek sanki gözlerimin önündeki sis perdesini kaldırmış gibi, yaşama dair fikirlerim hala pek pozitif değil fakat zaman geçtikçe olgunlaşmanın sakinliğini hissetmeyi sevmeye başlıyorum.

Geçmişte yaşamayı bıraktığım gün nefes almaya başlayacağım

Azar, coşar deli gönül
          Bu gözler, ah, neler görür
          Hasret bana göre değil
          Özlemin içimde yine seni büyütür

Ya biz mumkunse iletismeyelim

Yine akşam oldu
          Yalnızlık omuzlarıma çivisini çaktı yine
          Uzaklık aynı gerçi
          Her yerdeyken olan uzaklığın pek değişmedi..

Benim ask acısı falan cektigim yok amk vibelamayi seviyorum

Aglama duvarim elimden alinmis gibi hissediyorum

Can we be, can we be...