Ruhumun ağrısı dindi galiba. Belki de ben dinlememeyi öğrendim bilmiyorum.
Karanlık bulutlarım aralandı biraz, yeniden güneş sızmaya başladı penceremden.
O kadar karanlık, yalnız ve ıssızdı ki göz yaşları bile yolunu bulamıyordu.
Çok mu beklediniz? Galiba.
Ben zamandan ve mekandan uzaktım uzun süredir.
Hala bekleyen varsa teşekkür ederim.
Kırılan, tüyleri dökülen kanatlarım yeniden güçlenmeye başladı.
Bir söz daha vermeyeceğim.
Ama elimi uzattığımı bilin.
Karanlıktan çıkıp yolu bulmaya çalışıyordum.
Gelmeye çalışıyorum.
Teşekkürler ❤️