Bu şehrin sokakları benden aşağı düştü... Bu kent, bu denli boşluğu, İlk kez bende görmüştü... Öyküler anlattı durdu, Ayak izleriyle süsledi, püsledi öyküyü, öykücü... Tüm anlattıklarından geriye kalan, Öyküsü'nün, öykücüden dinlediğim, Yorgun dili, canımı alan ölüm emriydi... Yanıma uzandı sevgisiz eli, Firar edemedi öfkesinden, kaygıyı içine hapsetti. Yeniden öyküye can vermek için, Bahaneler üretti... Kıvrandı cümleleri, yol olup aktı, Ne yazık, akan yol bana hiç ulaşmadı...