mia

2024'un ilk gun dogumu
          o siir
          o his
          o ozlem 
          ve tekrar o aci
          o gidis
          o sessizlik 
          ve o ofke
          simdi yine
          yine yine yine
          o ozlem.

yorgunum 
          ve agrilar

yorgunum
          ve agrilar

23.23

tekrar ona donusuyorum.

kizlar ve sevgiye duyduklari o devasa korkulari

benim siirlerimin hepsi aslinda hiclige ithaftir 
          zihnim kuflu ve eski hislerle dolu bir sahaftir

bu savaşa tanrı şahit,
          karanfiller artık özgür ruhlara ait.

yıkıp döktüğümüz o geceden beri ilk kez hüzünlendim, ilk kez öfkeyi bastırdı hüzün. ilk kez bir şarkı acıttı canımı ve sen birlikte okuduğumuz satırlardan seslendin bana. gündoğumunda yazdığın şiiri hatırladım, küçük prensi, dedenin evindeki plakları. bazen şaşırıyorum, hayatımda edindiğin yere. kimsesizler böyle mi yapar, başka kalplere mi kamp kurar? dağıtır ve giderler mi? 
          doğrusu artık bir önemi yok. sadece anılar, arada yoklarlar.

yine benden mum isteyecek misin 
          yoksa güneşin bile aydınlatamayacağı bir karanlığa mı gebe yalnızlığın