Gözlerinin içine baktığımda, evimi görüyordum. Düşününce... Hiçbir zaman sabit bir eve sahip olmamıştım aslında. İçedönük insanlar dışarıda çok vakit geçirmek istemez, hemen eve dönmek isterlerdi; ben ömrüm boyunca nerede olsam, hep eve dönmek istemiştim ama bu his evdeyken de devam etmişti.

Çünkü ev sessizdi. Bazen soğuk. Karanlık. Yalnız.

Ama birine sahip olduğunda, o biri olduğunda; evin onun olduğu yerdi. Nereye gidersen git, başka bir yerde olmak istemeyecektin.