Acı bazen insanın içinde sessizce büyüyen bir boşluktur; sustukça derinleşir, derinleştikçe insanı kendinden uzaklaştırır.
Bazı yaralar iyileşmez. Sadece insan, onlarla yaşamayı öğrenir.
En ağır acı, gidenin yokluğu değil; onun yokluğuna rağmen hâlâ içinde bir yerlerde onu beklemektir.
İnsan bazen ağlamaz… çünkü gözyaşlarının bile artık hiçbir şeyi değiştiremeyeceğini bilir.
Bazı geceler vardır; insanın içindeki sessizlik, bütün çığlıklardan daha fazla can yakar.
Beni en çok acıtan, yaşadıklarım değildi. Bunca acının içinde kimsenin gerçekten nasıl olduğumu sormamasıydı.
Bazı insanların yokluğu, koskoca bir kalabalığın içinde bile insanı yapayalnız bırakır.
Acı geçmiyor aslında… İnsan sadece zamanla acısını saklamayı öğreniyor.
Ve bir gün fark ediyorsun; seni ağlatan şey artık yaşadıkların değil, eskiden olduğun insanı özlemek.
Bazı vedalar vardır, insan o an gitmez… İçinde bir şeyler kırılır ve sen, o günden sonra hiçbir zaman eskisi gibi olamazsın.
Marselimmmm benimm ben kendi acilarimi sende topladim yakışıklı karakterim benim :)