@thisisrealmikro
Artık bir telefonum var. Please Remember Me'ye yeni bölüm gelsin.
Bitmedi. Gelecek ama ne zaman bilmiyorum. Hayat devam ediyor garip bir şekilde.
Gelemedi. Kitap bitti garip bir şekilde.
Gelmeli gelmekte olan.
Yaşamak için ne kadar da güzel bir gün
Karakterlerim acı çeksinler istiyorum ama onlar benim karakterlerim onlar çekince ben de acı çekiyorum.
Bazen istemesem de bazen içim yazma isteğiyle tutuşup yansa da bazen kimse okumadığı için yazmaktan vazgeçsem de karakterlerim benim hayatımın bir parçası ve ben onlara kendi hikayelerini anlatma şansı verdiğim için mutluyum. Devrim'i, Karan'ı, Barlas'ı, Alexis'i, Sebastián'ı, Jace'i, Yankı'yı, Aslan'ı Cristìan'ı, Pietro'yu, tüm karakterlerimi seviyorum ama Devrim'i bir başka seviyorum. Umarım bir gün siz de onların hikayelerini sevebilirsiniz ve onların hikayeleri sizin hayatınızın da bir parçası haline gelir. Onları çok sevin olur mu? Çünkü ben onları çok seviyorum. Onların hikayesi belki de hayatlarınıza ışık olacak, belki de bu ne biçim hikaye diye okumayı bırakacaksınız (bazı (?) (belki de hepsi) hikayelerim kötü farkındayım), yine de onları yargılamayın, hayatınızı yaşayın, dans edin, yüksek sesle şarkı söyleyin, yağmurun altında ıslanın, gökyüzüne bakın, acı çekin ama sonunda mutluluğu bulun ve bir oy, bir yorum bırakabilirseniz (kötü de olsa) beni mutlu edersiniz.
Kötü? Bazı? Bu yazı mükemmel zaten.
Bu hesaba girmek tuhaf geldi. Geri dönmedim de hesaba girince içim bir tuhaf oldu. Çok anı, çok emek, çok hüzün, çok mutluluk var bu hesapta ve hesaba girince hatıralarım canlanır gibi oldu hüzünlendim.
Dünyanın sonu değil.
Walk On Water'ı on kez izlemişimdir. Belki de daha fazla izlemişimdir. Hâlâ Walk On Water'ı izlemeyi düşündüğümde gülümsüyorum.
İçimde Walk On Water gibi tarifsiz duygular uyandıran bir film olur mu bilmiyorum. Olmaz ama olsa bile yine de Walk On Water'ın yeri ben de her zaman ayrı kalacak. Bu filmi çok ama çok seviyorum.
Ve ben bu filmi izlediğim için çok mutluyum. Arada açıp izliyorum tarifsiz bir mutluluk kaplıyor içimi. Bu filmi izleme düşüncesi bile gülümsetiyor beni.
Tekrar izledim. Tekrar güzelliğine hayran kaldım. Bu dünyadaki gelmiş geçmiş en iyi filmlerden biridir Walk On Water.
Ben oy almadığım için üzülürüm sandım. Oy aldığım için sinirlendim. Oyu kim verdiyse geri alabilir mi lütfen? Okumadığınız hikayelere oy mu veriyorsunuz? Böyle saçmalık olabilir mi? Söylediklerimden kimse alınmasın ben bazen bazı şeyleri çok kafama takıyorum.
Hahahahahaha
Kendim de vermişim.
Bir şey olmuyor diye üzülmemek gerek. İstediklerimiz farklı şekillerde gerçekleşebiliyor. Önemli olan inanmaya - kendimize inanmaya, hayallerimizin gerçekleşeceğine inanmaya, bir gün hak ettiğimiz mutlu sona ulaşacağımıza inanmaya - devam etmek.
Hayatta öğrendiğim en büyük ders bu.
Korkma Güzelim, Her Şey Güzel Olacak'a yeni bölüm yazma çabalarım boşa gidiyor. Çıldıracağım.
Ben Korkma Güzelim, Her Şey Güzel Olacak'a bölüm yazmayalı aylar oluyor. Ben eskiden neredeyse her gün kitabı okuyordum ve sıklıkla bölüm yazıyordum. Bir günde iki üç bölüm yazdığım da olmuştu ama artık yazamıyorum. Umarım telefonum düzelir de bölüm yazmaya devam ederim. Sanırım telefonum düzelene kadar hiçbir şey yazmayacağım ya da belki de Aynı Gökyüzü'nün Altında'ya bölüm yazarım. Ben şimdi gidiyorum Aynı Gökyüzü'nün Altında'ya bakacağım, belki bölüm falan yazarım.
Tamam düzeldi. Birkaç kelime daha. Sonra bölüm bitiyor.
