Değiştiğimi söylemenden sıkıldım. Değişmedim. Ben hep böyleydim. Sadece mutlu rolü yapmayı kestim ve sen de dahil herkes karşınızda duran beni beğenmediniz. ‘Sen böyle biri değildin.’ lafı hâlâ zihnimde dolaşıyor anne. Senin nefret ettiğin insanlara dönüştüğüm için özür dilerim. Onun gibi biri oluyorum, senin hayatını çalan o adam gibi. Ve sen beni, onu sevdiğin kadar sevemiyorsun. Ben hep senin yanında dururken, sen benim yanımda duramıyorsun. Senin ağzından konuşuyor bana, senin bir zamanlar sinirle söylediğin şeylerle canımı yakmaya çalışıyor. ‘O bile katlanamadı sana, bu yüzden benim yanıma gönderdi.’. En kötüsü ne biliyor musun, babamı arayıp ‘bu kızı al git’ dediğin günü hatırlıyorum. Çok iyi hatırlıyorum. Sen sadece bir kere söyledin belki ama bu cümleyi ben her yanlışımda duyuyorum. Pişmansın biliyorum, ben sorun etmiyorum. Sadece bana aitsizlik hissini kanıtlıyor. Biliyorsun, gelsem dert oluyor gelmesem dert. Koca dünyada sığacak hiçbir yer bulamadım. Sorunun ben olduğumu kabul ettim artık. Biri eksik değil ama ben fazlayım bu dünyada.
