kaptan

Buraya mesaiye çıkmayalı uzun zaman olmuş

İnsan bencil olduğunu nasıl anlarsın ki? Kabul edip etmese bile ne fark eder, ne değişir? Şâyet öyle olayım, ne oldu şimdi? Şâyet dış görünüşüne baktım veya anlaşamadık dış uzaklaştım senden,  ne oldu şimdi? Ne zamana kadar laf yer insan? Bencillik buysa evet öyleyim. Toplumun nefret ettiği tabulardan birkaçını ben de yapıyorum ne kadar yapmamaya çalışsam da fakat işte ne demişler "Aşağılık insanoğlu, her şeye alışır."

Âciz bir varlıktır insanoğlu, şayet âşikârdır gelişi gidişi. Bilinmeyen sorular zihni kurcalarken diğer taraf kim bilir ne halde, ne düşüncededir. Bilinmez. Belki de bilinmemeli. Belki de biz de gitmeliyiz, kalanlar da gitmeli. Beklememeli. Beklememeliyiz, beklememeliyim. Gelen bulmalı, bulan gelmeli bizi. Bunun bekleme umudu hayatta tutmalı, elbet vardır bir yolun cenneti.

Garip hissediyorum kaptan, arayışta, yorgun ve de hâlen bir şekilde beklentili. Nasıl oluyor yaşıyorum hala? Veyahut nerede bu mutluluğu bulacağımız vadi? Bilmiyorum kaptan, yol görünmüyor. Yıldızlarsa çoktan bırakmışlar bizi.

Ve benden yine gidildi
          

Ben sana mecburum bilemezsin
          Adını mıh gibi aklımda tutuyorum
          Büyüdükçe büyüyor gözlerin
          Ben sana mecburum bilemezsin
          İçimi seninle ısıtıyorum

Öyle yorgunum ki, her an yok olacakmışım gibi 

Ve düşünülmemek, anlaşılmamak, sevilmemek, yanmak ve yakmak canı. Her biri bir alışkanlık ve geçmeyecek, geçirilmeyecek. Beklenecek ve bekleyecek mutluluklar bizi. Ama asla gidilmeyecek, ulaşılamayacak. Beklenecek.

Anılar defterinde gül yaprağı gibi unutuldum kurudum, 
          Başıma düştü sevda ağı, bi başıma tenhalarda kavruldum,
          Sen kim bilir, rüzgarlı eteklerinle kim bilir hangi iklimdesin?
          Ben sensiz bu sessizlikle deliler gibiyim
          Ayrılıkla başım belada gözlerini çevir gözlerime
          Yoksa ben sensiz bu sessizlikle
          Deli gibiyim
          
          Cahit Zarifoğlu

O kadar içine kapanmış ki kalbim;
          İç sesi var, hiç sesi yok.