kaptan

Canımı sensizliğin sessizliği yakıyor, 
          Kendimi öyle sana vermişim ki kendime gelemiyorum, 
          Şöyle ruhunu kavrayıp yuvama gelmek, 
          Bir gelip bir daha gitmemek, 
          Her şeyimi verip sana gelmek, 
          Sen işte, sana gelmek, sende kalmak, 
          Sende demlenmek... 
          Tonlarca yaş ve tonlarca dilek. 

Hasretinden kaçıncı prangaları eskitişim.

Ve her sevdiği gider insanın; bir şekilde, bir gün, bir vakit ve bir nebze.

Seviyorum paşam. 
          Düşündüm yahut düşünmedim. Enine sonuna seviyorum. Bu yeter ya bana. Dizlerini dizlerime değirsen, dökülsem saçılsam, önümde sen olsan bile yeter. 

Sıra sıra kelimeler boğazına dizilmiş de konuşmaya çok çalışıyorsun gibi bayım. Çok bekliyor, çok koşuyor da amacına ulaşamıyor gibisin; ne gelen var ne umut veren ne de yetiştiğin var. Yine terk edildin öyle mi? Zorunda mı kalındı? Bu neyi değiştirir ki? Aşk zorunda kalınanları aşabilecek kadar güçlü bir duygu değil mi? Peki ya o gün sevda dediğimiz, o da kı güçlü değil bu kadar? Ben bekleyebilecek kadar güçlü kalmaya çalışacağım ama eğer daha fazla mektuplarımı önemsemezsen kendimi boşluğa bırakacağım, belki orası beni sana getirecek kadar güçlüdür. 

Ve bazen yorgunlukta iklimden ve bazen ölüm de sessiz, imil imil, 
          Cehennem sobalarını yakmış bizi bekliyor bu ne nefret bu ne kin? 
          Yaklaşıyor enseme sensizliğin zerreleri, 
          Canımı ruhumdan alarak ızdırap çektiriyor bana, canım sen olmasan umurum değil 
          Kal benimle sessiz sedasızca, yeterki
          Sensiz ev ev değil, iki duvar bir kilim. 

Buraya mesaiye çıkmayalı uzun zaman olmuş

İnsan bencil olduğunu nasıl anlarsın ki? Kabul edip etmese bile ne fark eder, ne değişir? Şâyet öyle olayım, ne oldu şimdi? Şâyet dış görünüşüne baktım veya anlaşamadık dış uzaklaştım senden,  ne oldu şimdi? Ne zamana kadar laf yer insan? Bencillik buysa evet öyleyim. Toplumun nefret ettiği tabulardan birkaçını ben de yapıyorum ne kadar yapmamaya çalışsam da fakat işte ne demişler "Aşağılık insanoğlu, her şeye alışır."

Âciz bir varlıktır insanoğlu, şayet âşikârdır gelişi gidişi. Bilinmeyen sorular zihni kurcalarken diğer taraf kim bilir ne halde, ne düşüncededir. Bilinmez. Belki de bilinmemeli. Belki de biz de gitmeliyiz, kalanlar da gitmeli. Beklememeli. Beklememeliyiz, beklememeliyim. Gelen bulmalı, bulan gelmeli bizi. Bunun bekleme umudu hayatta tutmalı, elbet vardır bir yolun cenneti.

Garip hissediyorum kaptan, arayışta, yorgun ve de hâlen bir şekilde beklentili. Nasıl oluyor yaşıyorum hala? Veyahut nerede bu mutluluğu bulacağımız vadi? Bilmiyorum kaptan, yol görünmüyor. Yıldızlarsa çoktan bırakmışlar bizi.