translator_Scarlatt

"ကျောက်တုံးကို သယ်တဲ့လူသုံးယောက်"
          	
          	
          	...
          	
          	လမ်းသွားက အံ့ဩသွားတယ်။
          	
          	"ဒါပေမယ့်..."
          	
          	"ခင်ဗျားလည်း ကျောက်တုံးပဲ သယ်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား..."
          	
          	သူက ပြုံးပြီး ပြောတယ်။
          	
          	"ဟုတ်တယ်..."
          	
          	"ဒီနေ့တော့ ကျောက်တုံး သယ်နေတာပဲ..."
          	
          	"ဒါပေမယ့်..."
          	
          	"ငါ့စိတ်ထဲမှာတော့..."
          	
          	"အနှစ်နှစ်ဆယ်ကြာရင် လူတွေ လာဆုတောင်းမယ့် ဘုရားကျောင်းကို မြင်နေပြီ..."
          	
          	...
          	
          	နှစ်တွေ ကြာသွားတယ်။
          	
          	ဘုရားကျောင်းကြီး ပြီးသွားတယ်။
          	
          	ပထမလူက...
          	
          	ကျောက်တုံးသယ်တဲ့ အလုပ်သမားအဖြစ်ပဲ ရှိနေသေးတယ်။
          	
          	ဒုတိယလူက...
          	
          	မိသားစုကို ကျွေးမွေးနိုင်ခဲ့တယ်။
          	
          	တတိယလူကတော့...
          	
          	ဘုရားကျောင်း ဆောက်တဲ့ နည်းကို သင်ယူထားပြီး...
          	
          	နောက်ပိုင်းမှာ သူကိုယ်တိုင် ဆောက်လုပ်ရေးအဖွဲ့တစ်ခု ထူထောင်လိုက်တယ်။
          	
          	အဖိုးကြီးက ပုံပြင်ကို ပြောပြီးတော့...
          	
          	မီးပုံထဲကို သစ်ကိုင်းတစ်ချောင်း ထပ်ထည့်လိုက်တယ်။
          	
          	မီးတောက်လေးတွေ တဖြည်းဖြည်း မြင့်လာတယ်။
          	
          	အဖိုးက ပြုံးပြီး ပြောတယ်...
          	
          	"သားရေ..."
          	
          	"လူတိုင်း လက်ထဲမှာ လုပ်ရတဲ့အလုပ်က တူချင်တူမယ်..."
          	
          	"ဒါပေမယ့်..."
          	
          	"စိတ်ထဲမှာ မြင်တဲ့အနာဂတ်က မတူဘူး..."
          	
          	"တချို့က ကျောက်တုံးကိုပဲ မြင်တယ်..."
          	
          	"တချို့က လစာကိုပဲ မြင်တယ်..."
          	
          	"တချို့ကတော့..."
          	
          	"အဲဒီကျောက်တုံးတွေနဲ့ ဆောက်မယ့် အဆောက်အအုံကို မြင်တယ်..."
          	
          	အဖိုးက မြေးကို ကြည့်ပြီး နောက်ဆုံးစကားတစ်ခွန်း ပြောလိုက်တယ်။
          	
          	"အိပ်မက်ကြီးရှိတာ ကောင်းတယ်..."
          	
          	"ဒါပေမယ့် မနက်ဖြန် မနက်မှာ ပထမဆုံး ကျောက်တုံးကို ကောက်နိုင်တဲ့သူကပဲ... တစ်နေ့ကျရင် ဘုရားကျောင်းကို ပြီးအောင် ဆောက်နိုင်တယ်။"
          	
          	
          	
          	မီးပုံက တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်းလာတယ်...
          	
          	အပြင်မှာ ပုရစ်သံတွေ ကြားနေရတယ်...
          	
          	အဖိုးက မျက်လုံးမှိတ်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်။
          	
          	"ကဲ... ဒီနေ့ပုံပြင်က ဒီမှာဆုံးပြီ..." 
          	
          	
          	
          	ပုံပြင်ပြောသူ - နိုဗာ 

luluHni

စာစဉ်အသစ်လေးမတင်တော့ဘူးလား

translator_Scarlatt

@luluHni ကျေးဇူးပါရှင့်
Reply

luluHni

@luluHni ဟုတ် စောင့်နေပါ့မယ်
Reply

translator_Scarlatt

@luluHni တင်ပါမယ် သာသာ စာစဥ်အသစ် ရှာမတွေ့သေးလို့ပါ 
Reply

MyaThu

သာသာ ချိုမြိန်သောဇနီးဆိုးလေးရဲ့ စာစဉ်တွေဆက်မတင်ပေးတော့လားရှင့်။ အမြဲတမ်းစောင့်မျှော်နေပါတယ်။

MyaThu

ဟုတ် မျှော်နေမယ်နော်။
Reply

translator_Scarlatt

@MyaThu ဟု မင်မင်လဲ ပြန်လာ​ဖြစ်ဖို့ များနေပါပြီ 
Reply

translator_Scarlatt

"ကျောက်တုံးကို သယ်တဲ့လူသုံးယောက်"
          
          
          ...
          
          လမ်းသွားက အံ့ဩသွားတယ်။
          
          "ဒါပေမယ့်..."
          
          "ခင်ဗျားလည်း ကျောက်တုံးပဲ သယ်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား..."
          
          သူက ပြုံးပြီး ပြောတယ်။
          
          "ဟုတ်တယ်..."
          
          "ဒီနေ့တော့ ကျောက်တုံး သယ်နေတာပဲ..."
          
          "ဒါပေမယ့်..."
          
          "ငါ့စိတ်ထဲမှာတော့..."
          
          "အနှစ်နှစ်ဆယ်ကြာရင် လူတွေ လာဆုတောင်းမယ့် ဘုရားကျောင်းကို မြင်နေပြီ..."
          
          ...
          
          နှစ်တွေ ကြာသွားတယ်။
          
          ဘုရားကျောင်းကြီး ပြီးသွားတယ်။
          
          ပထမလူက...
          
          ကျောက်တုံးသယ်တဲ့ အလုပ်သမားအဖြစ်ပဲ ရှိနေသေးတယ်။
          
          ဒုတိယလူက...
          
          မိသားစုကို ကျွေးမွေးနိုင်ခဲ့တယ်။
          
          တတိယလူကတော့...
          
          ဘုရားကျောင်း ဆောက်တဲ့ နည်းကို သင်ယူထားပြီး...
          
          နောက်ပိုင်းမှာ သူကိုယ်တိုင် ဆောက်လုပ်ရေးအဖွဲ့တစ်ခု ထူထောင်လိုက်တယ်။
          
          အဖိုးကြီးက ပုံပြင်ကို ပြောပြီးတော့...
          
          မီးပုံထဲကို သစ်ကိုင်းတစ်ချောင်း ထပ်ထည့်လိုက်တယ်။
          
          မီးတောက်လေးတွေ တဖြည်းဖြည်း မြင့်လာတယ်။
          
          အဖိုးက ပြုံးပြီး ပြောတယ်...
          
          "သားရေ..."
          
          "လူတိုင်း လက်ထဲမှာ လုပ်ရတဲ့အလုပ်က တူချင်တူမယ်..."
          
          "ဒါပေမယ့်..."
          
          "စိတ်ထဲမှာ မြင်တဲ့အနာဂတ်က မတူဘူး..."
          
          "တချို့က ကျောက်တုံးကိုပဲ မြင်တယ်..."
          
          "တချို့က လစာကိုပဲ မြင်တယ်..."
          
          "တချို့ကတော့..."
          
          "အဲဒီကျောက်တုံးတွေနဲ့ ဆောက်မယ့် အဆောက်အအုံကို မြင်တယ်..."
          
          အဖိုးက မြေးကို ကြည့်ပြီး နောက်ဆုံးစကားတစ်ခွန်း ပြောလိုက်တယ်။
          
          "အိပ်မက်ကြီးရှိတာ ကောင်းတယ်..."
          
          "ဒါပေမယ့် မနက်ဖြန် မနက်မှာ ပထမဆုံး ကျောက်တုံးကို ကောက်နိုင်တဲ့သူကပဲ... တစ်နေ့ကျရင် ဘုရားကျောင်းကို ပြီးအောင် ဆောက်နိုင်တယ်။"
          
          
          
          မီးပုံက တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်းလာတယ်...
          
          အပြင်မှာ ပုရစ်သံတွေ ကြားနေရတယ်...
          
          အဖိုးက မျက်လုံးမှိတ်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်။
          
          "ကဲ... ဒီနေ့ပုံပြင်က ဒီမှာဆုံးပြီ..." 
          
          
          
          ပုံပြင်ပြောသူ - နိုဗာ 

translator_Scarlatt

"ကျောက်တုံးကို သယ်တဲ့လူသုံးယောက်"
          
          
          တစ်ခါတုန်းက...
          
          ရွာလေးတစ်ရွာရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်နေကြတယ်။
          
          လမ်းသွားတစ်ယောက်က ကျောက်တုံးကြီးတွေ သယ်
          နေတဲ့ လူသုံးယောက်ကို တွေ့တော့...
          
          ပထမလူကို မေးတယ်။
          
          "အစ်ကို... ဘာလုပ်နေတာလဲ။"
          
          ပထမလူက ချွေးတွေ သုတ်ရင်း မျက်နှာမကြည်မသာနဲ့ ပြန်ဖြေတယ်။
          
          "မမြင်ဘူးလား..."
          
          "ကျောက်တုံး သယ်နေတာပေါ့..."
          
          သူ့အသံမှာ မောပန်းမှုတွေပဲ ရှိတယ်။
          
          ...
          
          လမ်းသွားက ဒုတိယလူဆီ သွားမေးတယ်။
          
          "အစ်ကို... ဘာလုပ်နေတာလဲ။"
          
          ဒုတိယလူက ပြုံးတော့ မပြုံးဘူး...
          
          "မိသားစုကို ထမင်းကျွေးဖို့ အလုပ်လုပ်နေတာ..."
          
          လို့ တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။
          
          ...
          
          နောက်ဆုံး...
          
          တတိယလူဆီ ရောက်သွားတယ်။
          
          သူကလည်း ကျောက်တုံးအကြီးကြီးကို ထမ်းထားတယ်။
          
          ဒါပေမယ့်...
          
          မျက်နှာမှာ အပြုံးလေး ရှိနေတယ်။
          
          "အစ်ကို... ဘာလုပ်နေတာလဲ။"
          
          သူက ကောင်းကင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး...
          
          အဝေးကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်တယ်။
          
          "ငါ..."
          
          "ဘုရားကျောင်းတစ်ကျောင်း ဆောက်နေတာ..."
          
          ...
          
          
          ပုံပြင်ပြောသူ - နိုဗာ 

translator_Scarlatt

"ဆရာမ...နောက်လကျရင် ကျွန်တော့်စီးပွားရေး 
          အဆင်ပြေပါ့မလား..."
          
          "ဆရာမ...ဒီနှစ်မကုန်ခင် ကျွန်တော့်မိန်းမ သားလေးမွေးပေးနိုင်ပါ့မလား..."
          
          "ဆရာမ...ကျွန်တော် ချမ်းသာလာမှာလား..."
          
          မေးခွန်းတစ်ခုပြီးတစ်ခု။
          
          မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် 
          သူမရှေ့တွင် စုရုံးနေသော လူအုပ်ကြီးသည် 
          သူမ၏ အဖြေတစ်ခွန်းကိုသာ စိတ်ရှည်ရှည် စောင့်မျှော်နေကြ၏။
          
          ဧပရယ်သည်က အပြုံးမပျက်။
          
          လက်ထဲမှ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို အသာ မကာ တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး...
          တစ်ပတ်လုံး ပြောနေကျ အဖြေကိုပင် ထပ်ပြောလိုက်သည်။
          
          "အနာဂတ်အတွက်...
          စိတ်ပူနေစရာ မလိုပါဘူး။"
          
          ထိုစကားကြားလိုက်သည်နှင့်...
          လူအုပ်ကြီး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်သက်သာရာရသည့် အပြုံးများ တဖြည်းဖြည်း ပွင့်လာကြသည်။
          
          သို့သော်...
          
          April ၏ အပြုံးသည် ပို၍ နက်ရှိုင်းလာကာ...
          
          "ဘာလို့ဆို..."
          
          "အားလုံး...သေကြတော့မှာမို့လို့။"
          
          တစ်နေရာလုံး...
          တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
          
          "...ဘာ..."
          
          တစ်ယောက်ယောက်၏ အသံက တုန်ရီစွာ ထွက်ပေါ်လာ၏။
          
          ဧပရယ် သည်ကတော့ ပျင်းရိသလို ပခုံးလေးတစ်ချက်တွန့်လိုက်ရင်း...
          
          "ကမ္ဘာပျက်ကပ် ရောက်တော့မယ်။"
          
          "အများစုက...ပထမတစ်ပတ်တောင် အသက်ရှင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"
          
          ဟုတ်ပါ၏..
          သူမကို ယုံကြည်သူကား တစ်ယောက်မှ မရှိ​​ေန​ခဲ့။
          နှစ်ပေါင်းများစွာ သူမဆီ လာဟောနေကျ ကတ်စတန်မာဟောင်းများမှလွဲ၍...
          
          သို့သော်...
          ​ေ
          သိပ်မကြာခင်မှာပဲ...
          သူမ ဟောခဲ့သမျှ အရာအားလုံးသည်ကား ...
          တစ်ခုပြီးတစ်ခု... အမှန်တကယ် ဖြစ်လာခဲ့လေပြီ။ 
          
          စတော့ဈေးကွက် ပြိုလဲသွားခဲ့သည်။
          
          လေယာဉ်ပျက်ကျသွားခဲ့သည်။
          
          
          ...

Yupar221

ချိုမြိန်သောဇနီးလေးက ရီဝမ်ဝမ်က စိုးရိမ်ခြင်းကင်းသောဆိုတာကို ဘယ်လိုဖော်လဲကြည့်ချင်တာကို လုံးဝပျောက်နေတာကြီးက အဆင်ပြေမနေဘူးအမရေ အဲ့အခန်းအတွက်အားတင်းထားတာကို အဲ့အခန်းကလုံးဝပါမလာနေတာက အဆက်ပြေမနေဘူး

Otakuwatermelon

ချိုမြိန်သောဇနီးဆိုးလေးက အတွဲ ၆ရှိသေးတာလား မတွေ့လို့ပါ အတွဲ၅ မှာတန်းလန်းကြီးဖြစ်နေလို့

Blue_Daisy14

Wattpad ကို စသုံးပြီး သိပ်မကြာဘူး ဒုတိယအနေနဲ့ စဖတ်ဖူးတဲ့ ctran ကို ပြပါဆို ကျဲ ဘာသာပြန်ပေးထားတဲ့ 'ချိုမြိန်သော ဇနီး ဆိုးလေး' ဟာဘဲ အရင်တုန်းက 'ဝန်ဇင်'app မှာပါ လိုက်ဝယ်ဖတ်တဲ့ထိ အရမ်း သဘောကျခဲ့တာ. နောက်ပိုင်းကျ ကျဲဆီက update မရတော့လို့ဆိုပြီး Google မှာ e tran ရှာပြီး ဖတ်တော့လည်း အစကနေ ကျဲ တင်သလောက်ထိကိုက တောက်လျှောက် မြန်မာလို ဖတ်လာတော eလို ဖတ်ရတော အားမရလို့ ကျဲ တင်ထားသမျှ အဟောင်းကိုဘဲ အထပ်ထပ် အခါခါ ပြန်ဖတ်နေဖြစ်တော့တာ. အခုမှ ကျဲ acc ကို သတိရလို့ ပြန်လာရှာကြည့်တာ active ဖြစ်တာ မြင်လိုက်ရတော့ crush ဆီက attention ရလိုက်တာထပ်တောင် ပိုပျော်နေမိသေးတယ် ပြန်လာတာ တစ်ကယ် များကြီး ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင့်

1Plus0

@Blue_Daisy14. ကျွန်တော်ရောပါတယ် ခုမှဝင်ကြည့်တာ ပီးသွားလို့ ပျော်သွားတာပဲ 
Reply

translator_Scarlatt

@Blue_Daisy14 ဒီမန့်လေး ဖတ်ရတာ တကယ် ပျော်သွားတယ် 
            အားပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးပါရှင့်
Reply