translator_ntk
"ဆရာမ...နောက်လကျရင် ကျွန်တော့်စီးပွားရေး
အဆင်ပြေပါ့မလား..."
"ဆရာမ...ဒီနှစ်မကုန်ခင် ကျွန်တော့်မိန်းမ သားလေးမွေးပေးနိုင်ပါ့မလား..."
"ဆရာမ...ကျွန်တော် ချမ်းသာလာမှာလား..."
မေးခွန်းတစ်ခုပြီးတစ်ခု။
မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့်
သူမရှေ့တွင် စုရုံးနေသော လူအုပ်ကြီးသည်
သူမ၏ အဖြေတစ်ခွန်းကိုသာ စိတ်ရှည်ရှည် စောင့်မျှော်နေကြ၏။
ဧပရယ်သည်က အပြုံးမပျက်။
လက်ထဲမှ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို အသာ မကာ တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး...
တစ်ပတ်လုံး ပြောနေကျ အဖြေကိုပင် ထပ်ပြောလိုက်သည်။
"အနာဂတ်အတွက်...
စိတ်ပူနေစရာ မလိုပါဘူး။"
ထိုစကားကြားလိုက်သည်နှင့်...
လူအုပ်ကြီး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်သက်သာရာရသည့် အပြုံးများ တဖြည်းဖြည်း ပွင့်လာကြသည်။
သို့သော်...
April ၏ အပြုံးသည် ပို၍ နက်ရှိုင်းလာကာ...
"ဘာလို့ဆို..."
"အားလုံး...သေကြတော့မှာမို့လို့။"
တစ်နေရာလုံး...
တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
"...ဘာ..."
တစ်ယောက်ယောက်၏ အသံက တုန်ရီစွာ ထွက်ပေါ်လာ၏။
ဧပရယ် သည်ကတော့ ပျင်းရိသလို ပခုံးလေးတစ်ချက်တွန့်လိုက်ရင်း...
"ကမ္ဘာပျက်ကပ် ရောက်တော့မယ်။"
"အများစုက...ပထမတစ်ပတ်တောင် အသက်ရှင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"
ဟုတ်ပါ၏..
သူမကို ယုံကြည်သူကား တစ်ယောက်မှ မရှိေနခဲ့။
နှစ်ပေါင်းများစွာ သူမဆီ လာဟောနေကျ ကတ်စတန်မာဟောင်းများမှလွဲ၍...
သို့သော်...
ေ
သိပ်မကြာခင်မှာပဲ...
သူမ ဟောခဲ့သမျှ အရာအားလုံးသည်ကား ...
တစ်ခုပြီးတစ်ခု... အမှန်တကယ် ဖြစ်လာခဲ့လေပြီ။
စတော့ဈေးကွက် ပြိုလဲသွားခဲ့သည်။
လေယာဉ်ပျက်ကျသွားခဲ့သည်။
...