tresfati

Umarım bir gün kendimle de yeniden bağ kurabilirim. Ve anılarımla. Beynimin solup gittiğini hissediyorum. Hiçbir şey hatırlamıyorum ve hatırlamak da istemiyorum. Ama hatırlamam lazım. Bilmem lazım. Kendimle konuşup bağ kurmam ve bu hayatı bir şekilde yaşamam lazım. Nasıl olur bilmiyorum. Bir şekilde hayatım düzene girecek. Ya da ben düzene girmiş hayatımın içine gireceğim. Argo anlamda değil. Aslında dışarıdan bakılınca gayet düzenli bir hayatım var. Düzene girmesi gereken benim galiba o yüzden. E umarım bir gün girerim ne diyeyim. 

Bana söz verdiğin için burayı okumayacaksın biliyorum ama bir gün sözünü umursamayacak kadar düşerse verdiğin değer bilmeni istediğim şeyler var. Keşke konuşabilsek. Keşke ben eskisi gibi olsam ve herkese her an yazabilsem. Artık kimseye yazamıyorum. Biraz yalnızım. Ama yanlış anlama yalnızım diye değil seninle konuşmak istememin nedeni. Seni seviyorum. Muhtemelen en yakın arkadaşım olarak kalacaksın. Seninle yakınlaşmak ve tüm o konuşmalar en iyisiydi. Umarım hayatın hep istediğin gibi olur. Umarım bir gün denk geliriz. Belki ben yazarım belki sen. Bilmiyorum belki gururumuz her şeyden üstün gelir ve kimse yazmaz. Hayatımın yarısını seninle geçirdim ama seninle geçirdiğim süreden daha fazla anacağım seni. Bu üzücü. Her şeyin eskisi gibi olmasını istiyorum galiba. Kafeme ders çalışmaya gidip 3 saat boyunca seninle konuşmak istiyorum. Hayatımın sorumluluğunu almamış olmak istiyorum. Tek işimin ders çalışmak olmasını, tek derdimin ben olmak olmasını istiyorum. Stresten kafayı yesem de güzel zamanlarmış. Bilmiyordum. Her zamanki gibi. Bana yazmanı istediğimden çok başka bir şey istemiyorum. Seni özlüyorum. Bazen içimden sadece senin anlayabileceğin şakalar yapıyorum. Sonra kendi kendime gülüyorum ama üzülüyorum da. Birlikte başka insanlarla olacak konuşmalarımızı senaryolaştırıp oynardık. Şimdi sen yazarsan ne yapacağımı bilmiyorum. Ama en azından yazmayacağını biliyorum. Bu da baş değil mi? It's not that deep değil mi? Bir yandan da burayı bulmanı çok istiyorum. Çünkü sana yazamıyorum ama bilmeni istediğim şeyler var. Hayırlısı neyse o olsun. Belki böyle olması gerekiyordur. Çok fazla belki kullandım. Hayatımda emin olduğum hiçbir şey yok. Neyse. Kendine dikkat et demek de isterdim konuşsaydık. 

Az önce bir yorum okudum. 21 yaşındayım diyordu. Bu bana o kadar uzak geldi ki bir an şanslı bile hissettim. Daha vardı çünkü. Meğerse yokmuş. 21 bana hala kocaman bir abla gibi geliyor. Galiba ben kocaman bir ablayım. Çok farkında değilim ama yıllar geçiyor. Daha dün her şeyim vardı. Bilmiyorum bunu bu panoya kaçıncı yazışım ama ben yine en yakın arkadaşımı kaybettim. Genelde insanları kaybederim. Ve diğer her şeyi de. Kazandığım şeyler çoğunlukla hastalık, başarısızlık, mutsuzluk, huzursuzluk. Bazen güzel şeyler de kazanıyorum şimdi hakkını yemeyeyim hayatın. 

birine bağımlı ve bağlı hissetmekten nefret ediyorum. hayatımdaki büyük küçük tüm kararları başkasıyla bir alakası olmadan vermek istiyorum. başkasına hesap verme düşüncesini istemiyorum. sadece kendi kararlarımla kimseye hesap vermeden yaşamak istiyorum. bu durum o kadar tahammülsüzleştiriyor ki beni en ufak hareketine patlamamaya çalışıyorum. kendime veya kendimle yaptığım hiçbir şeyin başkasını ilgilendirmesini istemiyorum. bu durumu ona açıklamam gerek. yoksa dünyanın en saçma şeyine patlayacağım.

beni kötü hissettiren her şey için insanları suçlamak kolaydı ama bugün fark ettim ki ben de onlardan iyi değilim. birisine çok kırılıp öfkelenmiştim yaptığı şey için. şimdi aynı şeyi yapmak geçiyor aklımdan. insanlardan sıkılmayı, uzak kalmak istemeyi normal bir şey olarak görüyorum hala. kızdığım insanın yaptığı gibi aniden ve açıklamasız bir şekilde birini hayatımdan çıkartamam. ama açıklamasını da kızdığım insanın yapamadığı gibi yapamam. sebeplerin aynı olduğunu tahmin ediyorum. birden gelen soğuma ve uzak kalmak isteme hissiyle sonrasını, pişman olup özleyeceğini düşünmeden birini hayatından çıkartmak hiçbir zaman mantıklı bir davranış olmadı. her zaman birkaç gün uzak kaldıktan sonra normale dönmeyi önerdim ve uygulamaya çalıştım. ama şu anki durumumda kaçabileceğim alanım yok. sıkışmış hissediyorum.

nefretle baktığım eski fotoğraflar, aynalar, kameralar artık görmeyi en sevdiğim, en yakınımı bana gösteren şeyler. umarım bu anlayıştan ayrılmam. 

ben iyi olmaya devam edeceğim. kötüleştiğimde de kendimin yanında olacağım. hayatımdaki herkese nasıl davranıyorsam kendime de öyle davranacağım yani. sırtımı kayıtsız şartsız birine yaslayabilmenin güveni var içimde. yanlış bir şey yapsam bile ben varım, anlarım, geçer. 

Çok uzun zaman olmuş gibi değil mi? Oysa hala ama hala dün gibi. Keşke şu anki hayatımı bilseydin. Benimle gurur duyardın. Seni özlüyorum.

2 yıl geçmiş anneanne. nasıl geçti bilmiyorum. hep varmış ve hiç yokmuş gibi oldun. dün vardın sanki. geldim ben elini öptüm. saçımı okşadın hatırlıyorum. ama uzun zamandır da yoksun biliyorum. merak etme aklımda hala o elma ağacının altındaki gibi kaldın. sesini unuttum mu bilmiyorum. eşarbın da senin gibi kokmuyor artık. seni özledim. bayram sabahları çok garip oluyor artık. senden başlamam lazım bayramlaşmaya ama bulamıyorum. sen yokken çok fazla şey oldu 2 yılda. ben üniversiteye başladım. ne zaman geleceksin diye sormanı bekliyorum ama onu da yapmıyorsun. sorun değil, beklediğini biliyorum. keşke olsaydın. ben hastayken yanımda olmanı isterdim. çok özlüyorum ya. ama anılardan başka bir şey yok elimde. güzeldi seninle geçirdiğim yıllar. sen arkamdasın diye annemle yaptığım tartışmalar güzeldi. artık anneme bırak kız istediğini yapsın diyecek biri yok. 2 yıldır da yok aslında ama dün gibi taze her şey. yasım da buna dahil. bilmiyorum yasımı yaşadım mı. belki tam yaşayamadığım için böyledir. en yakın zamanda geleceğim ziyaretine. keşke evde olsaydın. neyse. umarım huzurlusundur. 

on koca ay geçmiş anneanne. neredeyse bir yıl. nasıl alıştım gidip de sana sarılamamaya bilmiyorum. keşke beni karşılayıp sen mi geldin desen. mutlu olurdun ben sürpriz yapıp geldiğimde. sana bitki çayları getiririm yine. denerdik birlikte. ıhlamur toplardım içerdik. havaları anlatırdım sana. soğudu buralar. ne zaman kar yağar bilmiyorum. babam da hastalandı biliyor musun, kötüleşti biraz. yanımızda olsaydın keşke. gece uyuyamayınca yalnız bırakmazdım yine seni. otururduk birlikte. ben seni yalnız bırakmamıştım. sen bırakmak zorunda kaldın biliyorum ama bırakmasan güzel olurdu. 

sevilmeyi hak eden birisin kandırma kendini

sanırım çok yakınlaştığım insanlarla arama biraz mesafe koymam gereken bir zamandayım. nasıl yapacağımı bilmiyorum. ama halledeceğim. insanların sevgisine muhtaç biri olmak, ihtiyacım olan son şey bile değil. 

sevdiğinizi biliyorum, pek seviyormuş gibi davranmasanız da. kafamı karıştırıyor bu. 

Bu kendinle zaman geçirme işini bana da öğretmelisin. Yoksa yalnız kalamam diye kafayı yiyeceğim.

müzik dinlerken kitabımı okurum. belki gezerim. bir parkta oturur kedi severim. farklı şeyler denerim. yarını kendi günüm yapacağım. 

sorun dışarısı değil, yine çıkarım hatta çıkacağım. tek olmaktan sıkılacağımdan korkuyorum ama kendimle vakit geçirmek de istiyorum. 

Hey hey hey öncelikle sakin ol ve bunları bir uygulamaya yazmak yerine psikiyatriste git 🙏🏻🙏🏻 

i look to you and i see nothing 

keşke doğmasaydım. 

hatırlamamak benim için bir tercih artık, savunma mekanizmam. hatırlamıyorum bundan önceki yaşantımı. çok mu mutluydum, aşık mıydım, kırıldım mı, çöktüm mü hatırlamıyorum. önemi de yok zaten bu saatten sonra. bir daha olacak mı bunlar? hayır, sanmıyorum. olursa ne yaparım bilmiyorum. istemiyorum. 

bazen bir anlığına da olsa korkuyorum. o şarkıdan kaçıyorum mesela. kafam benim olduğunu kabullenmek istemediğim anılara gidiyor. ama bir şey olmuyor yine de. öylece boşluğa bakıp aman diyorum. bazen de açıyorum inadına o şarkıyı, düşünüyorum ya da o anıyı. böyle olmasaymış da olurmuş ama olan olmuş, yapacak bir şey yok diyorum. devam ediyorum sıkıcı yaşantıma, hiçbir hareket olmadan. 

belki bu durum da geçecek ama geçmesini istemiyorum. aslında bundan biraz korkuyor bile olabilirim. bir şey hissetmek demek, mutluluk varsa hayal kırıklığı da var demektir. ikisine de gerek yok. 

neler geçmedi ki, bu mu geçmeyecek? 

ama özlemek de unutmanın bir parçasıdır. 

evet seni özlüyorum. kokunu, sesini, konuşmalarımızı, gülüşünü, gamzeni, odaklandığında dudaklarının aldığı şekli, şarkı söyleyişini, dizime yatışını, seni sevmemi, seni severken mutlu olmamı özlüyorum.