trinklio

My heart, 
          I never be, I never see, I never know. 
          Oh heart, and then it falls,
          And then I fall, and than I know.
          Ever see, ever be, ever know my heart.

Uyutmuyor bu his,
          Ezberlemiş olsam da.
          Bilirim ruhumda,
          Hep yer arar bu yara.

O kadar ışık içinde 
          Yakalandım yine karanlığa 
          Seni bulamadım bakınsamda
          
          
          

Oh I chase the stars 
          All across the galaxy and mars 
          Because I have to choose
          To be a star or you
          Blindingly the star fall 
          Majestically I chase the dream 
          Until Im all alone 
          
          
          

Kararmış yüreğin hiç ışığı olmaz
          Bilmez misin ki türküler yanmaz

Güneş doğacaksa, sabah olacaksa eğer 
          Satırlar bana yeter, unutmak varsa eğer

Yine gelir bir hazin son
          Çok yol var deme 
          Gülmek için çabuk ol

İşte dün gece tam da şu dank etti kafama tahta yatağımda yatarken;
          Evren atomlardan değil, 
          Küçük saçmalıklardan oluşuyormuş.
          Ve eğer insan kendine kalpten gelen bir amaç uyduramamışsa,
          Başkasının planının boştan bir parçası olarak yaşıyormuş 
          
          Korkmanın anlamı yok,
          Ben yağmurum geceye.
          Gönlünü aç ve ıslan,
          Koşalım neşeye.

Ruhun mu ateş, yoksa o gözler mi alevden?
          Bilmem, bu yanardağ ne biçim korla tutuştu?
          
          Gün senden ışık alsa da bir renge bürünse,
          Ay secde edip çehrene yerlerde sürünse.
          Her şey silinip kayboluyorken nazarımdan,
          Yalnız o yeşil gözlerinin nuru görünse…
          
          Hançer gibi keskin ve çiçekler gibi ince,
          Çehren bana uğrunda ölüm hazzı verince...
          Gönlümdeki azgın devi rüzgarlara attım;
          Gözlerle günah işlemenin zevkinin tattım.
          
          Gözler ki birer parçasıdır sende İlah’ın,
          Gözler ki senin en katı zulmün ve silahın,
          Vur şanlı silahınla gönül mülkü düzelsin;
          Sen öldürüyorken de, vururken de güzelsin!
          
          Bir başka füsun fışkırıyor sanki yüzünden,
          Bir yüz ki yapılmış dişi kaplanla hüzünden…
          Hasret sana ey yirmi yılın taze baharı,
          Vaslınla da dinmez yine bağrımdaki ağrı.
          
          Mehtaplı yüzün Tanrı’yı kıskanıyordur.
          En hisli şiirden de örülmez bu güzellik.
          Yaklaşması güç, senden uzaklaşması zordur,
          Kalbin işidir, gözle görülmez bu güzellik!

Sevimsiz endişerimin tonu bugün daha da koyu,
          Onları düşünmekten kendimi unuttumya gün boyu.