tsunamigl

Bbba 
          obbba 

Adamın başı ağrıyor 

Bu konuyu notlara yazınca yalnızmışım gibi hissediyorum ve bunu birine anlatasım vardı ama arkadaşlarımın diyeceği şeyler az çok belli ve bu konu yorumlanabilitesi olan bir konu değil ben de buraya yazmayı tercih ettim guys

Onlarla daha çok vakit geçirdiğim için daha yakın olduğumu düşünüyor bunu söylemişti ama benim gözümde iki tarafın da ayrı bir yeri var onlarla daha yüzeysel konuşup eğlenebiliyorum ama onunla daha derin şeyler konuşuyorum, günümü anlatıyorum, dertlerimi anlatıyorum karşılıklı olarak tabii ki. O böyle düşünmüyor daha fazla vakit geçirince otomatikman daha yakın olmuş oluyorum ama aslında olay fazla vakit geçirmek değil o dışarı çıkmayı çok sevmiyor çağırdığımda işi oluyor ya da o çağırdığında benim işim oluyor buluşabildiğimiz zaman buluşuyoruz. Buluşmasak bile şu an olmasa da günde en az 2 saat telefonda konuşuyoruz yani aslında onunla da çok fazla vakit geçiriyorum. O sadece işin matematiğiyle ilgileniyor 2+2=4 gibi ilişkiler böyle değildir☹️

Eskiden dörtlü arkadaş grubumuz vardı ve biriyle diğerlerinin arası açıldı. Aslında benim de açılmıştı ama biz birbirimizin en yakın arkadaşıydık 9 yıllık arkadaştık neticesinde bu yüzden de aramızda onlarla olandan daha ayrı bir bağ vardı. Kopsak da bir süre sonra konuşmaya tekrar başladık fakat arkadaşım bazen onlarla arkadaşım diye bir şeyleri çekinerek anlatıyor ya da hiç anlatmıyor. Bunun saçma bir düşünce yapısı olduğunu düşünüyorum böyle düşünmemin sebebi de onlarla bir geçmişi olabilir ama şimdi birbirlerini tanımıyorlar çok uzun zaman geçti ve iki taraf da asla eskisi gibi değil yani birer yabancılar. Ben onun diğer arkadaşları yüzünden ona bir şey anlatmamazlık yapmıyorum benim arkadaşım sensin onlarla alakam yok. Bu durumda da senin arkadaşın benim, onlar değil birbirinizin geçmişinde varsınız diye aranızdaki şey değişmiyor her şekilde yabancısınız şu an. 

Muhallebi çocuğu sevimli bebek

Daydreams of the romance daydreams of you

Atma bana çamur oynarım seninle hamur gibi

Boynum öyle bir tutulmuş ki ağrıdan ölüyorum çıplak denilecek şekilde yatıyorum klimanın altında ama normalde uyumadan önce kapatırım KAPATMAYI UNUTMUŞUM AĞRIDAN ÖLÜCEM ÇOK KÖTÜ 

20–21 yıllarını hatırlıyorum... Futbol tarihinin en kanlı cephelerinden biriydi. Düşman sayıca üstündü, her taraftan üzerimize geliyorlardı. Umutların tükendiği, siperlerin birer birer düştüğü o günlerde sadece biz, Ronaldocular, en ön saflarda dimdik duruyorduk. Mermiler yağmur gibi yağıyor, her dakika bir yoldaşımız toprağa düşüyordu. Başkomutan bile bir an sırtını bize dönmüş, her şeyin bittiğini sanmıştı. O an, yenilginin soğuk nefesini enselerimizde hissediyorduk.
          Tam her şey sona erdi derken ufukta bir hareketlilik belirdi. Toz bulutlarının arasından Neymarcılar ve Salahcılar akın akın cepheye ulaştı. O an savaşın kaderi değişti. Siperlerden yükselen haykırışlar gökyüzünü inletirken son bir hücum başlattık. Saatler süren amansız çatışmaların ardından düşman hatları birer birer çöktü. Ben de o büyük muharebede şehit düştüm; fakat son nefesimi verirken al bayrağın yeniden dalgalandığını gördüm. O savaş kazanılmıştı.
          Vatan sağ olsun...