فردوس

olmadığın ikinci doğum günün bugün. ben artık alıştım yokluğuna. senden bana miras kalan sorumluluklar hâlâ zorluyor olsa da bi' şekilde hallediyorum anne, sen kendini üzme. eğer ölmeseydin kırk iki yaşına girecektin. dershaneden dönüşte pasta alacaktım sana, hediyeni birkaç hafta önce düşünüp bulmuş olurdum zaten. belki pasta işini babama bırakabilirdim çünkü pasta seçmekten hiç anlamıyorum, insanlar da beni ufak gördüğü için bayat pasta satıyorlardı bana. sende söylene söylene de olsa birkaç çatal alıyordun pastadan, sırf ben aldım diye. en son kutladığımız doğum gününde galiba mutlu etmiştim seni. en azından gözlerinden okumuştum mutluluğu. hediyeni de pastanı da kendi paramla almıştım hatta. ben bir sürü hayal kurmuştum anne. sana söylemediğim hatta kimseye söylemediğim, günü gelince başarmak istediğim, peşinden koşup yakaladığım, kendime yarattığım fırsatları hevesle sana anlattığım, üniversiteyi kazandığım, oradan kazandığım bursla sana sürprizler yaptığım, ilk maaşımla seni güzel bi yemeğe götürdüğüm sonrasında hoşuna gidecek bi hediye aldığım, tatil günlerimi üçümüze ayırıp yapamadığımız her şeyi, yapmak isteyip yapamadığın her şeyi seninle beraber yapmak gibi artık gerçekleşemeyecek bir sürü hayalim, isteğim vardı benim. oysaki hep derler, eğer olmasını istediğin şeyleri birine dahi anlatırsan olacağı varsa da olmaz. ben kimseye anlatmadım ki anne. bi tanesini bile dile getirmedim, herkesten sakladım ben isteklerimi. yine de olmadı işte. her denene inanmamak gerekiyormuş demek ki

ölüm hep beni kaçırır nedense baharından, sana hüzünler ektim bağrımda

iyi ki doğdum

maksat rahatsizlik vermek abla

panonun estetigini bozmaya geldim

sana bir kere daha şans vermeseydim uykularımı bölmeyecektin
          beni bir kere daha görmek istemiyordun, artık görmeyeceksin

bir mahşer yeri gibidir gün doğumuna kadar uykusuzluk. huzursuzlanmaların sebepsiz, gidişler nedensiz ve tüm işaretler anlamsızdır o an için. bir kara kedi girdi hayatıma, çağırdı çalı süpürgeli cadıyı. bir oldular ve darmaduman ettiler hayatımı. bir oldular ve dediler ki, bak sen bir fanisin ne kadar istersen iste gökyüzünde gezinemezsin, sihirli bir değneğe kavuşup mutlu sonlu masalları seçemezsin. sen mi karşı koyacaksın bize? hem de böyle acizce? anlamadım o gece, dönüp durdum yatağın köşesinde. güneşi görene dek uyumadım. güneşi görene dek yutkunmadım, gözlerimi kırpmadım. her gece o ten yakan sıcağa rağmen üşümelerim geçsin diye bekledim güneşi, ilk ışıklarının tenime değip saçlarımı okşarcasına güvende hissettirmesini. meğerse güzelim güneşte ortak olmuş onlara. kanmış çalı süpürgeli bi cadıya ve onun kara kedisine. sonra pişman olmuş... olmuşta ne fayda, yapmışlar yapacaklarını. bi gecede altüst etmişler tüm hayatımı. sabaha karşı uyurken ben, üç kişiydik. üç kişi başlamıştım hayatıma ve ölene dek böyle sürecekti yazılan hikaye. en azından ben ölene dek. birkaç saatlik uykum haram olmuş bana. birisi fısıldadı kulağıma. uyan, artık iki kişisiniz. hikayesi sonsuz bir kısır döngüyle taçlandırılmış kadersiz iki fani.

dün bir yıl oldu anne

ama ben evden uzakta

ben küçükmüşüm, sıradağlar yaratmışım kendime dert diye. çok küçükmüşüm, büyütmüşüm her şeyi gözümde. şimdi böyle sensiz, kimsesizken artık küçük değilim. o gün o telefonu açtığım an büyümüşüm ve küçültmüşüm dertleri. kabullenmişim kimsesizliği, sessizliği. biri var anne. içimi yakıyor. önce kurak bir araziyi kapladı çiçeklerle, yemyeşil bi örtü kurdu kendine. sonra başladı ateşe vermeye. insan kendi ektiği çiçekleri koparır da yerine yenilerini diker mi? koparmak yeterli gelmeyince de ateşe verir mi?