rafuel

bunlara zıt olan saçım ve makyajım✍

bugün mommy olma günüm,,, topuklu deri bot, deri ceket, gömlek, kumaş pantolon, gözlük, kravat, carabiner, gümüş takılar, serseri piercingler♡

bugün niye topuklu giydim peki. boyum zaten uzun değilmiş gibi şu an ne alaka topuklu. dişçimin de beni görünce ağzı açık kaldı ÇOK TATLI BİR ADAM.

bir iç çekişin kadar yakın, bir ömür kadar sendeyim.

hangi rüzgâr seni üşütürse üşütsün, o iç çekişini bir kalkan gibi kuşatırım. göğsünde sıkışan o son dumanlı hevesi alıp, taze bir bahar yeline çevirmek için beklerim. sen sadece nefes al, ben senin o nefesinin en sadık bekçisiyim.

eğer o üç iç çekişten biri benim kapıma gelip dayandıysa, bil ki o nefes artık sahipsiz değil. sen her yorulduğunda, omuzlarındaki o görünmez yük ağırlaştığında, ben hemen yanı başında, kirpiklerinin gölgesindeyim.

"primavera, kışın bittiği yer değil; ruhun uyandığı, aklın çiçek açtığı ve sanatın ölümsüzlükle tanıştığı yerdir."
            
            bu tabloya her bakıldığında, sadece bir bahar sabahı değil; insanlığın zarafetle, bilgiyle ve aşkla yeniden doğuşu görülür. resmen maddeden manaya geçişin en zarif haritasıdır. botticelli, fırçasıyla zamanı durdurmuştur. primavera; her bakışta yeniden doğan, asla solmayacak olan o tekil anın ebediyetidir. botticelli'nin vasiyeti budur: güzellik, ruhu iyileştiren tek ilaçtır.

bu şaheser, sadece figürlerden ibaret bir masal değildir; altında bilimsel bir titizlik ve felsefi bir derinlik yatar:
            
            bir botanik ansiklopedisi: botticelli bu tabloya tam 500 farklı bitki türü ve 190 farklı çiçek işlemiştir. her biri o kadar gerçektir ki, botanikçiler bugün bile bu bitkilerin familyalarını teşhis edebilmektedir.
            
            medici izleri: arka plandaki ağaçlar sıradan değildir; onlar portakal ağaçlarıdır. portakal, hamisi olan medici ailesinin simgesidir. altın meyveler, ailenin refahını ve floransa’nın altın çağını fısıldar.
            
            okunma yönü: tablo, alışılmışın aksine sağdan sola doğru okunur. doğanın vahşi gücüyle (zephyrus) başlar, medeniyetin ve aşkın süzgecinden geçer (venüs ve güzeller), en sonunda tanrısal akla (merkür) ulaşır.
            
            aşkın simyası: bu eser, dönemin ruhu olan neoplatonizm'in bir özetidir. maddi aşkın (zephyrus ve chloris), nasıl manevi ve entelektüel bir aşka (üç güzeller ve merkür) dönüştüğünü anlatır.

III. üç güzellerin raksa durmuş parmakları
            
            şeffaf, ipeksi elbiseleriyle el ele tutuşup dans eden o üç kadın; iffet, haz ve güzellik. parmak uçları birbirine değer, şeffaf elbiseleri rüzgârda değil, kendi ruhlarının ritmiyle dalgalanır. onlar, insan ruhunun kendi içindeki uyumunu temsil ederler. öyle bir saflık ki bu, bakarken insanın nefesi kesilir.
            
            bahçenin en solunda ise merkür durur. tanrıların habercisi, elindeki asasıyla gri bulutları dağıtır. o, bahçenin bekçisidir; tanrısal bilgiyi korur ve baharı kışın karanlığından muhafaza eder.

i’m on my own again.

ateşlerden daha sıcaktayım

dürtme içimdeki narı
            üstümde beyaz gömlek var

bir kuşun anısı kalmış bende, saklı
            bundan gözlerimdeki kayalık,
            içimdeki serseri buzullar

üstelik üzerinden geçenlerin bıraktığı ayak izleri,
            benim alın terimden daha kalıcı.

bu muazzam eser, sadece bir elçinin krala sunduğu bir hediye değil; savaş meydanlarındaki acıya bizzat şahit olmuş bir sanatçının görsel barış antlaşmasıdır. bugün londra ulusal galeri’nin duvarlarında hâlâ yaşayan bu eser, yüzyıllar ötesinden bize en büyük hakikati haykırır: savaş ne kadar karanlık ve heybetli gelirse gelsin, bir annenin kucağındaki huzur ve dallardan sarkan bir salkım üzüm, tarihin en kanlı zaferlerinden çok daha kutsaldır.

rubens bu sahnede fırçasını bir nota gibi kullanır: resim, merkezdeki çıplak tenlerin sıcak ve kutsal beyazından, kenarlardaki savaşın kömür karasına doğru akar. bu, iyilik ve kötülüğün ebedi çarpışmasıdır. figürler sanki devasa bir vals yapıyormuşçasına hareket hâlindedir. kaslar gergin, kumaşlar rüzgârda uçuşmakta, meyveler neredeyse tuvalden yere düşecek kadar canlıdır. altın sarıları, derin kırmızılar ve yaşamın ta kendisi olan et renginin en canlı tonları.. bu renk paleti, yaşamın ölümden, barışın ise yıkımdan her zaman daha güçlü olduğunun kanıtıdır.

minerva’nın elindeki o dev kalkanın üzerinde, bakışıyla insanı taşa çeviren medusa başı yer alır. bu, aklın stratejisidir; savaşın dehşeti ancak bilgeliğin gücüyle dizginlenebilir. rubens burada bize bin yıllık bir gerçeği fısıldar: "savaş kör bir öfkedir; onu ancak aklın ve bilgeliğin ışığı durdurabilir."