ufaktefuck

Я очень люблю тебя 

Я скучаю по твоим прикосновениям, когда была в твоих объятиях, любимая <3

Я скучаю по тому, как твой запах оставался на мне. 

zaten kışmış meğer çıktığım her kapı
            ve yangın evden değil, tam içimden başlamış

kalem varsa bu dünyada yıkılır bir gün bilirim
            çünkü ölüm hep haklı
            insan satılıyor mezatta
            ama şimdi sığınma vakti bir kalbe
            kuşları uçurmaktan yoruldum ağzımla
            üzüm ve gül bulmalıyım koynuma
            hangi yurdun sürgünüydüm, unuttum

dost demeyi bıraktım beni öldürmeyen şeylere
            beni sevmeyin dedim
            kılıcımı kınına koyduğumda üzülenlere
            beni sevmeyin dedim
            gül değil de taş varken avcumda
            çünkü kimsenin kimseyi duymadığı kuytular
            geceyi sabaha bağlamayan yollar var
            dilinde kilitli herkesin kaybı
            imrenmek çok eski şarkı
            herkes herkeste ansızın terk edilmişliğin sancısı
            sonra ah dedim küfrün yanında
            yırtıldı göğsümdeki ilik

Eğer geleceğe dair tek bir hayal kurmak zorunda olsaydım, içinde senin olduğun beraber mutlu olduğumuz bir hayal kurardım. Sıcaklığını bedenimde hissettiğim de anladım sana ne kadar muhtacım. Sensiz üşüyorum sevgilim. Başımı göğüsüne yasladığımda kalp atış seslerini duydum hayalimin ötesinde bir histi, asla tarif edemeyeceğim sanırım. Huzur buluyorum seninle biriciğim. seni izlerken göğsümün sıkıştığını hissediyorum ve yeniden farkına varıyorum, sana çok aşığım. Deliler gibi değil aklı başında kusursuzca. Kafamı yastığa koyduğumda gözlerimi yavaşça kapattığımda tek duam rüyalarımın seni bana geri getirmesi oluyor. Düşlerimdesin, aklımdasın, aklımı yuvan haline getirmişsin. Seni düşünmediğim bir an yok sevgilim. SEVGİLİM gerçek gelmiyor bazen SEN benim SEVGİLİMSİN

Sana bu kadar bağlanacağımı, en önemliside aşık olacağımı sanmazdım. Çok güzelsin, konuşurken mimiklerini seviyorum etrafa bakarak konuşuyorsun sonra göz göze geliyoruz. Seni heyecanla dinliyorum ağzından çıkan her kelimeyi beynime kazıyorum, daha çok konuş istiyorum. Yürürken beni belimden tutmanı, ellerimi sıkıca kavramanı yanımda bebek olmanı ÇOK seviyorum ağlayacağım. Günler öncesinde gözlerine bakıp yanağını okşuyor ve seni öpüyordum. Şu an ise 4 duvar arasında evimi özlüyorum, tekrardan daha öncesinde beraber geçtiğimiz yerlerden geçeceğim. Bu sefer tek başıma olacağım sen yanımda kollarımın arasında olmadan ama biliyorum sevgilim hep yanımda ruhen benimle. 
            Biliyor musun sevgilim aklımı başımdan alıyorsun, hareketlerinle ses tonunla büyüleyici güzelliğinle. Bazen sadece yüzüne bakarken buluyorum kendimi; gülüşün bir ömre bedel ve ben uğruna ölmeye hazırım. Ruhumun senden önce nerede, nasıl yaşadığını hatırlamıyorum bile sanki ben seninle doğdum, seninle tamamlandım. Güneş senin varlığınla doğuyor benim dünyamda her sabah adınla uyanıyorum, geceler ise sesini duyabildiğim ve seninle konuşabildiğim anlarda anlam kazanıyor. Sen benim sadece sevdiğim değil sığınağım, kalbimin attığı her saniyenin tek sebebisin. 

o köprüden geçenler anlayacak ki; ben karanlığı değil, o karanlığın içinden süzülen hakikati yazdım.

bu kadar berrak görmek, zihni dilsiz bir şaire çeviriyor bazen; bu tesirler, ruhumun kalemini keskinleştiren gizli bir hüzün zannımca. hüzün, ruhuma batan bir diken olmaktan ziyade, beni uyandıran bir sancı. anladıklarım, ruhumda birikip süzülen tortular değil; onlar aslında damarlarımda dolaşan birer mürekkep. her hüzün bir cümle, her sızı bir dize oluyor. belki de bu kadar berrak görmenin tek kurtuluşu, gördüğüm o karanlığı kâğıda döküp oradan uzaklaştırmaktır. yazmasam, o kuyu beni içine çekecekti; yazdıkça, o kuyunun başında bir bekçi misali durabiliyorum. bu bekçilik, sadece kendi ruhumu korumak değil; dünyanın o sağır sessizliğine bir ses, görünmez kederlerine bir çehre kazandırma borcumdur. biliyorum ki; her noktam bir nefes, her virgülüm bir durak. ben yazdıkça o kuyu derinleşse de, ben o derinliğin üzerinde kelimelerden bir köprü kuruyorum.

gözlerim, dünyanın sadece dışını değil, ruhun görünmez kıvrımlarını da okumaya ant içmiş gibi. lakin bu kadar derine inmenin bir bedeli var elbet; anladığım her şeyden bir parça taşıyorum üzerimde. bir başkasının kederi tenime siniyor, bir mananın ağırlığı ruhumu büküyor. bir başkasının kederini üzerimde taşırken, sadece o acıyı hissetmiyorum; o acının içindeki insanı yeniden doğuruyorum zihnimde. anlamak, benim için bir seyir değil, bir tür hemhâl olma hali. bu yüzden her sarsıntı bende bir yankı, her suskunluk bir çığlık olarak kalıyor. belki de bakmak ile görmek arasındaki o ince çizgide, kendi gölgemle birlikte dünyanın binbir türlü tesirine hapsoluyorum. hapsolduğum bu tesirler, aslında ruhumun giydiği ağır ama asil bir kaftan gibi.

yerim seni