Ülkü

Ona arkamı döndüm ve yürümeye başladım.
          Başımı minik bir açıyla arkaya çevirdiğimde hala yerde dizlerinin üstünde durduğunu gördüm.
          Onu gerçek anlamda mahvetmiştim.
          Şimdi gidip annesinden teselli alabilirdi.
          Tekrardan önüme dönüp omuzlarımı ve başımı dikleştirdim.
          
          Ayağımdaki topuklu ayakkabılardan birinin topuğu kırılmıştı ve yürürken vücut ağırlığımın yarısını, topuksuz topuklu ayakkabının içindeki parmak uçlarıma veriyordum.
          Yürümekte fazla zorlanınca ayakkabımı çıkarmak için yere eğildim.
          
          İlk defa yalın ayakla yürümeyecektim.
          
          Ayakkabı ayağımı sıkıca sardığından yere dizimin üstüne eğildim ve iki ayakkabımı da çıkartıp elime aldım.
          Tam ayağa kalkacağım anda arkamda duyduğum iç çekiş sesiyle başımı o yöne çevirecektim ki sırtımda hissettiğim yoğun sızı yüzünden güçlü bir şekilde inledim.
          Başım önüme düşerken ve derimin yırtılma sesi kulaklarıma dolup taşarken acı bir çığlık daha koptu dudaklarımdan.
          
          Dizlerimin üstünde ellerimde yerde sırtımdaki bıçak aşağıya kayarken gözlerimden yaşlar akıyordu.
          
          Yana doğru devrilip bakışlarımı yukarı kadırdığımdaysa Erez’in kahveleriyle buluştu yeşillerim.
          
          Elleri titriyordu, benim kanıma, sevdiği ama aynı zamanda da nefret ettiği kadının kanına bulanmış elleri belki de ilk defa titriyordu.
          
          “N’aptın sen?” Gibi bir feryat döküldü dudaklarımdan.
          O saniye kendine gelmiş gibi kendini üstüme kapattı.
          Kolları bedenimi kavradı ve beni kendine çekip yerde göğsüne bastırdı.
          “Özür dileyemem değil mi?” Diye sordu.
          
          Cevap veremedim.
          Çünkü benim sonumu zaten oracıkta kendi elleriyle getirmişti.
          Orada son nefesimi verirken yaptığı şey burnunu saçlarıma sürtüp kokumu içine çekmek oldu.
          “Kokunu özleyeceğim, ama sen beni özlemeye fırsat bulamadan ben çoktan yanına gelmiş olacağım sevgili.”
          
          
          
          …
          Saldım bombayı.
          Yeni hikayemden miniminnacık bir alıntı umarım seversiniz. Yaklaşık bir 55 bölüm falan oldu romanım fakat paylaşmaya hala yemiyor. Cesaretim kırıldı sanırım birazcık.  

Herkes gitti ben burada bir başıma kaldımmm.
          Üff…
          Hala giremeyenler varmış wattpad’a sosyal medyada bile paylaştım nasıl yapıldığın.
          
          Birde eğer fark ettiyseniz iki kitabımı da yayından kaldırdım. Yıllar önce başladığım ve dehşet büyük acemiliklerle yazdığım o iki kitaba da birazcıka da vermek ve farklı hikayelerle hayat bulmak istedim. Uzun zamandır hiç sohbet etmedik, gerçi zaten sohbet edebileceğim kimse de kalmadı uygulamaya giremeyen kişileri hesapları bloke olmuş takipçi sayım 10 falan şu anda lanet olsun ‍♀️ 
          Ama olsun bizi bırakmayanlarla devam edebilirisssssss. <3

Merhaba! 
          
          Sana Mardin’in taş sokaklarında geçen, aşk ve sırlarla dolu bir hikâyeden bahsetmek istiyorum. Mihri, geçmişin izlerini sürerken, Baran hayatına giriyor ve her şey değişiyor… Yasak bir aşk, derin yaralar ve kaybolan kökler… Acının ve tutkunun iç içe geçtiği bu yolculuğa sen de katılmak ister misin?
          
          Eğer merak ettiysen, hikâyeme bir göz atmanı çok isterim!  Yorumlarınla, düşüncelerinle bu yolculuğa eşlik edersen çok mutlu olurum. ✨
          
           Bir Adım kadar Uzak’ı Wattpad’de keşfet!

Arkadaşlar kan damlaları 300 olmuş hepinize çok teşekkür ederim seviliyorsunuz 

Kvote 

Berfin Mis~Hepimizi Tanır İstanbul

Sana diyorum duy beni
          
          
          Öyle bir gel ki,
          
          Olmadığın
          
          Her güne
          
          Değsin

Gelmeden gitmeyi nasıl becerdin bana da anlatsana
          

Sana kollarımla değil
          Kalbimle sarılmışım ben

Ya bugün okulda prova vardı bir yorulmuşum varya. Bir saattir dans ediyoruz eşlerimizle.