mavi

oreo jim ve ginger yungiye hazır mısınız 

yaranın zar zor dikiş tutan izleri, gizli gizli kanıtlar sunardı acıya dair. hep acımazdı ama her gece ağlardı. birkaç anıydı senden sakladığım, bütün bildiklerinden uzakta. kalemi kağıdı alır yazardım yaşamak denilen şeyin yollarından geçerken, yahut geçemezken. yaşardım, yaşamazdım. yaşamayı da bilmezdim, bilmezdik. upuzun bir yoldu yürüdüğüm, sana karşı açtığım ilk savaştı. geçerdim yanlarından hataların. bilmezdim derdim. eskiden bilmezdim. eskidim severken, köşede bucakta sarardı ağacımın yaprakları. bilinmezliklerin tam ortasında seninleyken, içimdeki bitmez tükenmez bu sevgi ile ne yapacağım? yılların yanımdan kayboluşunu izlerken yaşam bizi vakitsizce ayıracak. ben savrulurken oradan oraya, şiir yazmayı unuturken bir yamalı kağıda, yıldızlar bizi tüketecek. sen bir köşeye savrulurken, yaşam vakitsizce ayırırken, içimdeki bitmek bilmez bu sevgi bizi tüketecek.

ağladım çünkü seninle konuşamadım. ağladım çünkü sen beni görmüyorsun ve ben seni seviyorum. bilmiyorsun. tabi nereden bileceksin? sen ancak birisi öldüğünde duygusal yaklaşıyorsun. senin duygu radarına girebilmek için illa ölmek mi lazım behzat? haklısın. cesaretin olmadan ne yapacaksın ki? hayatımda tanıdığım en korkak adamsın. herkese meydan okuyorsun ama kendi duygularından korkuyorsun. geçmişe saplanıp kalmışsın. en büyük felaketler senin başına gelmiş di mi? en büyük acıları sen çekmişsin, ben hiçbir bok bilmiyorum ki. acı nedir bilmem, yalnızlık nedir bilmem. dünyanın ekseni kaydı behzat. on iki santim yerinden oynadı sen bana bir santim bile yaklaşmadın. saplantılısın. mutsuz olalım. ne var? biz de mutsuz oluruz. ben seninle mutsuzluğa da varım. 

adımlarımız birbirini tutmasa dahi ben yine de seninle bu yolu yürümek istiyorum.

sen şöyle iki adım ötede dur. benim ateşim senin eteklerini görmesin. sen yanmaktan anlamazsın. yanarsan karışmam. o şarkıyı kapat mesela. ağlarsın ama kalbin ağlamaya pek müsait sayılmaz. senin yüzüne gülmeler yakışır. bana da bakma öyle kırgın kırgın. ben artık senin halinden anlamam. git başka sokakta yak o sigarayı. hangi kaldırıma çöküp ağladığın beni gram alakadar etmez. ister kediye anlat, ister insana. ama bana yaklaşma. kulaklarımı sağır ederim sadece sana karşı. kalbin kırılır. kırılırsa ben karışmam. yere çöküp çocuklar gibi ağlayabilirsin. ama elini uzatan ben olmam artık sana. sen benim yanıma uzanma. çift kişilik yatakları seversin. benim yatağım da, kalbim de tek kişilik. sıkmasın seni. daralırsın. daralırsan camı açmam. yemişim kırk yıllık kahvenin hatrını. değil artık seninle kırk yıl, iki saat yan yana durursam alsın allah benim canımı. alsın desin ki, boşunaymış sana üflediğim nefes. sana şiir fazla geliyormuş. onu anladım. git başkasının tek dizelik yazılarını giyin üstüne. sen ancak onlara yakışırsın. al benden bir sigara. ama kalk siktir git başka sokakta iç. bana yaklaşma.

taslaklarda duran 6-7 hikayeyi daha bitirmedim ve aklıma yeni bir hikaye fikri geldi... yaratıcı bir zihne sahip olup bunları bitirecek sabrımın olmaması yorucu

eğer doğruyu konuşmam gerekirse yoruldum. başta insanların bana sevgiyle dokunacaklarını sanıyorum ve dikenlerimi saklıyorum. beni incittiklerinden sonra bunu belli etmemek için dikenlerimi onlara batıran bir gül olmaktan çok yoruldum. bazen düşünüyorum, ya herkese karşı güvenimi yitirdikten sonra dikenlerim doğru insanın canını acıtırsa?