yaranın zar zor dikiş tutan izleri, gizli gizli kanıtlar sunardı acıya dair. hep acımazdı ama her gece ağlardı. birkaç anıydı senden sakladığım, bütün bildiklerinden uzakta. kalemi kağıdı alır yazardım yaşamak denilen şeyin yollarından geçerken, yahut geçemezken. yaşardım, yaşamazdım. yaşamayı da bilmezdim, bilmezdik. upuzun bir yoldu yürüdüğüm, sana karşı açtığım ilk savaştı. geçerdim yanlarından hataların. bilmezdim derdim. eskiden bilmezdim. eskidim severken, köşede bucakta sarardı ağacımın yaprakları. bilinmezliklerin tam ortasında seninleyken, içimdeki bitmez tükenmez bu sevgi ile ne yapacağım? yılların yanımdan kayboluşunu izlerken yaşam bizi vakitsizce ayıracak. ben savrulurken oradan oraya, şiir yazmayı unuturken bir yamalı kağıda, yıldızlar bizi tüketecek. sen bir köşeye savrulurken, yaşam vakitsizce ayırırken, içimdeki bitmek bilmez bu sevgi bizi tüketecek.