Burası Araf bile değildi. Ruhumun konakladığı bedeninde toprağa Karışma arzusunun körüklenip - büyük bir ateşe dönüşmesi ve o ateşe ruhumun adım adım yaklaşırken iliklerine kadar hissettiği alevin o yakıcı ısısına düşkünlüğüydü. Sonra gözlerimi açıyor o histen uzak, derin bir boşluğa sırtımı yaslamış bana eşlik eden karanlığa sarılıyordum.
Hepsinden uzak karşımdaki insan bir şeyler derken ona verecek nasıl bir cevabım vardı düşünüyordum, onu dinlemeye vaktim olmamıştı.
Ansızın ruhumun kaybolup gittiği anlarda toplarlanmam çok zordu
