uzaklaragittin

bir anlasan keşke beni. bir görebilsen. bende keşke bir kez çabalasamasam. çabalamadan, koşulsuzca, nedensizce sevilmeyi tatsam. çok mu şey istiyorum? çok şey istiyorum tabii. davranışların midemi çalkalıyor, tepki veremiyorum, donuklaşıyorum. eskiden heyecanlarım tazeydi oysa, çocuk kıpırtısı olurdu içimde. şimdi hissettiğim heyecan beni boğuyor, acıtıyor. yok saymaya çalıştığım hislerim daha fazla yapışıyor boğazıma. yutkunamıyorum. ağlamak istiyorum sadece. ben tamam, iyi değildim ama ben bu değildim. kendimden nefret ettirdin sana bile nefret edemiyorum. neyin gerçek, neyin sahte bilmiyorum. elimde tutunduğum bir yokluğunun varlığı vardı, artık o da sahte geliyor bana. sen sahte geliyorsun. hisler sahte olabilir mi? hisler sahte olabilir mi? ne kadar sahte olabilir? insan insana yalan huzuru, sevgiyi tattırabilir mi? sevginin yalanı olur mu? yalanıyla doğrusunu ayırt edemiyorum, sen bunu biliyor musun, görüyor musun bende? çok değersiz hissediyorum, çok eksik. değilim ama öyle hissediyorum. neden?

içimdeki bu hisleri nasıl anlatırım, nasıl anlatılır hiç bilmiyorum. hayatım kötü ilerlemiyor, kötü bir ruh halinde olmam gerekmiyor, tüm imkanlarım iyi, yeterli. ama etrafımdaki fazlalık bana yetmiyor. içimde bir şeyler eksik, ben çok eksiğim. sürekli gülmek, güldürmek, bir kalıba sığmak zor, zorlayıcı. halledemiyorum, baş edemiyorum. çok mutsuzum. gülüyorum ama mutluluktan değil. ben çok mutsuz hissediyorum.

cânımın cânanı.

bir kaç satır.

kalbimi paramparça etmekte üstüne yok senin.

*

18.04.

dışarısı korku filmi gibi. ama hem de huzurun yuvası gibi. soğuk, fakat bu soğuk herkesi yakacak cinsten. harflere dökemeyeceğim bir duygu. buna rağmen bana evdeymişim hissini veren tek his.

dünyaya mı doğdun, dünyama mı muamma. gece mi boğuldu, gecede mi boğuldum müphem. kalbimi saran bu duyguların tarifi bana çok saklı, kırgın ama kırılmakta da haklı. zihnimde çözülmeyi bekleyen düğümler, gayret gösterilmeyeceğini fark etmişçesine kendilerini koparmaya başlamışlar. ellerimdeki kırık saplar, kalbimi saran dikenli tellerin süsü olmuş. umudum son kurşununu hedefine sıkmış, hedef şaşmış, kurban kendisi olmuş. yaşam inancı. yabancı bir duygu tekrar kıyıya vurmuş, parçalanmış.

belki gözlerin yüreğime sarılsaydı sıkıca, bu kadar ağlamazdı gönlüm sana sarılmanın özlemiyle. şimdi düğüm düğüm sana yazılan her satır. gözler dolu dolu, kelimeler fazla sessiz, fazla durgun. şimdi her satır seni anıyor yankılar içinde. tüm yıldızlar karanlıkta seni bulmak umuduyla yakıp kül ediyor kendilerini. içimden geçiyorsun be leylâ. içimden geçiyorsun da, yanımdan geçemiyorsun. gelsen bu gece keşke biraz. şöyle ruhun ruhuma dokunsa, gözlerim kapansa. senin yokluğun benim kâbusum. sen neredesin, şimdi nerelerdesin.