Geçmişim; Sigara dumanının, ciğerimde bıraktığı siyahlıktan bile pis.
Öyle derin ki bu çukur, ben bile sonuna gelemedim yıllardır.
Nefeslerim öyle ağır kı, öyle yavaş geliyor ki, çoktan ölmüş olmaktan korkuyorum.
Kenarda unutulmuş, bırakılmış gibi.
Tıpkı orada olduğunu bildiğin için sende rahatsızlık duygusu uyandıran bir günliük gibi, geçen her saniyenin eskisi.
Her saniyem daha karanlık, o çukurun dibine biraz daha yakın. Eğer olur da, dibi boylarsam eğer, hiç şansım yok.
Şuan bile bütün kemiklerimin acısını iliklerimde hissediyorken, nasıl olur da en dibe düşünce o acıya dayanırım?
Bir damla ışığa muhtaç kalmama sebep olan her kimse, ışığın içinde gözleri acıyor. O kendini biliyor, kaçıyor. Onlar kendilerini biliyor, kabullenmiyorlar.
İnsan, nasıl olur da, başkasının hayatını bitirdiği sözleri unutur?
Ya da şunu diyeyim; İnsan, nasıl olur da, başkasının hayatını iki cümle ile bitirir?
Güvenimi ilk sen sarstın.
Azıcık merhametin veya birazcık kalbin varsa, ailemi, beni, hayatımı bitirdiğin o kelimelerin sende bıraktığı vicdan azabında, çektiğim acının imkânsızca olduğunu bilmeme rağmen, dilediğim on kat acıyla boğul, geber.
