𝑒.𓍼ོ

Senin gibiler sevmez diye bir kitap vardı onu bulamıyorum hatırlayan varmı?

KELEBEĞİN KÜLLERİNDENİ OKUYORUM BU NASI Bİ KİTAPTIR O KADAR GUZEL Kİ SAATLERCE OKUMAK İSTİYORUM BAYILDIM OKURKEN KİTABIN İCİNDE GİBİYİM HER DUYGUYU O KADAR İCTEN HİSSEDİYORUM Kİ MUKEMMEL YANİ YAZARA COK XOK TEBRİKS UMARIM EMEGİNİN KARSILIGINI ALIR COK SEVDİM

Aşkım yazımına bayıldım çok güzel kelebeğin küllerine bayıldım

Arka planda yazdığım birden fazla kurgum var ama hiçbiri Kelebeğin Küllerinden’i yazdığım kadar tatmin hissettirmiyor. Yeri gerçekten o kadar ayrı ki… yazdığım her paragrafta kendimden bir parça bırakıyorum size. Kimsenin karşısına çıkıp, açık açık veya rahat bir şekilde söylemediğim sözleri. Ve gerçekten yazdığım her bölüm bir diğerinden daha çok etkiliyor beni. 8. bölüm için şunu demeliyim ki, gerçekten çok zevk alacağınız bir bölüm olucak. Yayınlamama çok az kaldı. Bölümü soranlar için söylüyorum özellikle de. Az daha sabredin, çok az.

GOGUS KAFES MEZAR NEYDİ YA BEN NASIL MUKEMMEL BİR SEY OKUDUM

Ağlatma beni kızımm <33

Kelebeğin küllerinden kitabı devam edecek demi

Saat 8 de yayınlayacağım hayatım, 10 bölüm birden atacağım. <33

Yarın akşam yeni kurgumla buluşalım olur mu?

Ellerinden sıyrılmak için kıpırdandım. Aynı anda, istemsizce, gözlerim yine dudaklarına kaydı. Lanet olsun. "Napıyorsun?" dedim. "Bırakır mısın beni? Canımı yakıyorsun."
          
          O an oldu.
          
          Elini kolumdan aşağı kaydırdı. Parmaklarının izi tenimde yanarak indi. Geçtiği her yerdeki derim, onun parmak izlerini birer mühür gibi sonsuza dek saklayacakmışçasına sızlıyordu. Bileğimden, dirseğime... ve belime. Belime. Avucu oraya yerleştiğinde nefesim kesildi. Beni kendine doğru çekmedi bile. Zaten yeterince yakındık. Yüzüme eğildi. Alınlarımız neredeyse değiyordu. Nefesi yüzüme çarptı. Sıcaktı. Sertti. Tanıdıktı, hâlâ. —Ölümün nefesi bu kadar sıcak mıydı?— diye düşündüm. Eğer öyleyse, ölmek dünyanın en huzurlu eylemi olabilirdi.
          
          "Derdin ne senin benimle?" dedi. Sonra sesi yükseldi. İlk kez. "Derdin ne senin kendinle?"
          
          Onca ihtimalin içinde, nasıl en kötüsünü yaşayabildik? 
          
          Okyanusta bir damla su bulma ihtimalimiz varken, biz gitmiş o devasa suda tek bir kor parçasına çarpmışız. Her şeyin yolunda gitme şansı bu kadar yüksekken, imkansız görünen o tek uçurumdan aşağı yuvarlanmışız.
          
          Sen ve ben. Biz değil. 
          
          
          
          KELEBEĞİN KÜLLERİNDEN, 8. İhtimaller İntiharında Kalan İz.