എനിക്ക് വട്ടായി പിള്ളേരെ ഇതും കൂടെ കുട്ടി 29ആമത്തെ തവണയ ഞാൻ ഈ story വായിക്കുന്നത്. ഇപ്പോ ആവശ്യംമില്ലാത്തിടത്ത് ഓരോ dialogue അടിക്കലാണ് maim hobby പണ്ടേ ഉള്ളോണ്ട് വീട്ടുകാർക്ക് അത് വലിയ കാര്യം അല്ല പണ്ട് രാമകർണൻ മാർ അന്നേ ഇപ്പോ നീയെൻ ജീവനിലെയാ.
പക്ഷേ എന്തോ സന്തോഷം തോന്നുവാ. പണ്ടും ഞാൻ ഇങ്ങനെ തന്നെ ആയിരുന്നു ഒരുപാട് ചിരിക്കും, വാ തോരാതെ സംസാരിക്കും എപ്പഴും ഹാപ്പി ആയിട്ട് ഇരിക്കും ഇടയ്ക്ക് ഇടയ്ക്ക് ചെറിയ പൊട്ടാലും ചീറ്റലും ഒക്കെ വരും but സന്തോഷം ഉണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ കഴിഞ്ഞ ഒരു വർഷം എന്റെ life നേരെ ഉൾട്ട അടിച്ചു depression, loneliness etc.. etc..
ജീവിതം കൈവിട്ട് പോയ ഒരവസ്ഥ. പലരും പറയും ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്കയാൽ എനിക്ക് ഒന്നും ഇല്ല എനിക്ക് ഞാൻ മതി എന്നൊക്കെ വെറുതെയ ആ ഒരു situation പറഞ്ഞറിയിക്കാൻ പറ്റുകേല വേണ്ടാത്ത കൊറേ ചിന്തകളയും ചോദ്യങ്ങളും മനസ്സിൽ വന്ന് നിറയും അപ്പോ പിന്നെ എല്ലാം കൈവിട്ട് പോയപോലെ തോന്നും. ഞാൻ ചോദിച്ചിട്ട് ഉണ്ട് ഈ suicide ചെയ്യുന്നവർ എന്തിനാ ചെയ്യുന്നേ എന്ന് ജീവിച്ചു കാണിച്ചുടെ എന്ന് but വെറുതെയ എത്ര strong ആണെന്ന് പറഞ്ഞാലും ഒരൊറ്റ നിമിഷത്തെ ചിന്തമതി. എല്ലാരേം നോക്കി ചിരിക്കും പക്ഷേ അത് artificial ആയിട്ട് fit ചെയ്ത പോലെ ആകും, ഉള്ളിൽ അലറി കരയും ബട്ട് കണ്ണിൽ നിന്ന് കണ്ണുനീർ വരില്ല. എന്റെ വേദനയും, സങ്കടവും മറ്റുള്ളോരെ അറിയിക്കുന്നത് എനിക്ക് പണ്ട് തൊട്ടേ ഇഷ്ട്ടം അല്ല ഞാൻ അത് ആരോടും share ചെയ്യാറില്ല ഒരു പരിധി വരെ ചെയ്തിട്ട് ഉണ്ടെങ്കിൽ അത് എന്റെ sister അവളുടെ മുന്നിലാ. ഇനിയും ഇങ്ങനെ തുടർന്നാൽ ഞാൻ mentally unstable ആകുമെന്ന് ഉറപ്പായപ്പോഴാ എന്തെങ്കിലും കാര്യത്തിലോട്ട് mind divert ചെയ്യണമെന്ന് തോന്നിയത്. പണ്ട് bts craze ആയിരുന്ന ഞാൻ എപ്പഴോ അതും വിട്ടു അങ്ങനെയാ FF കണ്ട് തുടങ്ങിയത് അത് കുറച്ചൊക്കെ എന്നെ ഒക്കെ ആക്കി ചിരിക്കാൻ പഠിപ്പിച്ചു നല്ല നല്ല സ്റ്റോറിസ് തപ്പിപിടിച്ചു കണ്ടുതുടങി but interesting storys കിട്ടാതെ ആയപ്പോ അതും നിന്നു. അങ്ങനെ ഇരിക്കുമ്പോഴ ഇൻസ്റ്റയിൽ തന്റെ profile കാണുന്നത് ഒരു curiosity ടെ പുറത്തു നോക്കിയതാ അത് വരെ wattpad എന്ന ഒരു application ഉണ്ടെന്ന് പോലും എനിക്ക് അറിഞ്ഞുടായിരുന്നു.