2025 benim için birçok şeyi tecrübe ettiğim bir yıl oldu.
Ama derine inersek, bu tecrübelerin neredeyse hepsi ruhumu sızım sızım sızlattı. Bir güldüysem yirmi ağlamışımdır. Hani bazen bu seneyi yaşamamış olsam nasıl bir insan olurdum diye düşünüyorum; sonra bir şekilde “iyi ki yaşadım” derken buluyorum kendimi. Bu sene olmasa birkaç sene sonra aynıları olabilirdi. Kaderden kaçamıyoruz ve dayanamazmışım gibi geliyor.
Bilmiyorum, her şeyde bir belirsizlik var ama ben burada kendi zirvemi görürken hayallerim vardı. “Ara verir, geri dönerim; bir senecik ne olur ki?” dedim, sonra o ara yıllara döndü. Ve ben ne buraya devam ettim ne de hayallerimi gerçekleştirebildim. Blue Side’da yazdığım kitapta bir döngünün içindelerdi ya, yemin ederim aynısını yaşadım. Bir döngünün içerisinde ilerledim ve ne çıkışı bulabildim ne de başladığım yere dönebildim. Her sene biraz daha kendime yabancılaştım, yaşamaya küstüm. Öyle ki aylarca her şey başıma yıkılmış ve ben bir enkazın altında kalmışım gibi, kafamda koca bir boşlukla günlerimi bomboş geçirdim. Çünkü elimde hiçbir şey kalmamıştı: Ne hayallerim vardı ne sevdiklerim… Hiçbir şeyim yoktu. Yazdığım karaktere yaşamak için nedenler bulurken, kendime nedenler bulamadım. Hayatımın içine ettiler ama o kadar çırpındım ki sonunda hiçbir şey yapmaya halim kalmamış halde buldum kendimi.
Şimdi geri döndüm.
Kitabın döngüsünü sonlandırsam, kendi hayatımdaki bu döngüye de son verebilirmişim gibi hissediyorum. Size bir sır vereyim mi? Yukarıda dedim ya, o kitaptaki gibi bir döngünün içinde buldum kendimi. İşte bu noktada ben Mavi gibi birine, farkında olmadan âşık da oldum. Âşık olacağım insanı yazmışım. Yazdığım şeyler, âşık olduğum insanda vardı ve bunları âşık olduktan bir sene sonra fark ettim. Böyle mimikleri bile aynı, anlatabiliyor muyum? Karakter biraz benziyor ama fiziksel özellikler aynı. Yani demek istediğim şu: Nasıl konuştuklarımızı hayatımıza çekiyorsak, yazdıklarımız da aynı oluyormuş.
