vampnoval

Sevdiceğime kavuştum.

vampnoval

İnsan bazen bir yüzü taşır cebinde,
          Bir ömrü ise gözbebeklerinde.
          Ben seni ne cebime sığdırabildim,
          Ne de kalbimin en kuytu yerinde.
          
          Bir fotoğrafa dönüştün sonra;
          Siyaha emanet edilmiş beyaz bir yara.
          Gülüşün değdi mi kararan ömrüme,
          Kış bile utanırdı kendi ayazına.
          
          Bakışların, geceyi ürküten bir şiirdi,
          Her mısrası içimde yeniden dirildi.
          Dokunamadığım her anın ardından,
          Yokluğun, varlığından daha derindi.
          
          Derler ki sigara ömrü eksiltirmiş,
          Bilmezler sen bir bakışla yıllar götürdün.
          Ben dumana değil sana alıştım;
          Külleri değil, adımı savurdun.
          
          Her nefeste seni içtim usulca,
          Ciğerim değil, kalbim yandı boyunca.
          Çünkü aşk dediğin ateşten öteydi;
          Bir ömür sürerdi tek bir avuç korla.
          
          Rüzgâr geldi, adını fısıldadı geceye,
          Yıldızlar sustu, ay eğildi pencereye.
          Ben seni unutmayı denedikçe,
          Hatıran döküldü bütün cümlelere.

vampnoval

Bazı insanlar gider ama gitmez,
            Kalbin kapısını kapatsan da bitmez.
            Bir şarkının unutulan notasında,
            Bir kahvenin soğuyan buğusunda tüter, dinmez.
            
            Ben seni beklemedim aslında;
            Beklemek, umut taşır biraz da.
            Ben yalnızca seni sevdiğim yerde kaldım,
            Zaman yürüdü, ben aynı rüyada.
            
            Saatler eskidi, mevsimler değişti,
            Takvim yaprakları sessizce geçti.
            Ama gözlerimde bıraktığın o akşam,
            İlk günkü kadar taze, ilk günkü kadar seçkinleşti.
            
            Bir gün dönecek olsan desem,
            Yalan söylemiş olurum kendime.
            Çünkü dönüşler yalnız bedene olur;
            Sevda dönmez eski hâline.
            
            Şimdi sen kim bilir hangi sabaha uyanırsın,
            Hangi gülüşe içten içe dayanırsın.
            Ben ise geceleri senin adını değil,
            Sessizliğini ezberleyerek yaşarım.
            
            Çünkü bazı ayrılıklar ölüm değildir,
            Ölümden uzun süren bir ömürdür.
            İnsan nefes alır, yürür, güler belki;
            Ama içinde biri hep eksiktir.
            
            Eğer bir gün bu şiir düşerse avuçlarına,
            Sakın beni hatırlamak zorunda hissetme.
            Ben seni çoktan affettim;
            Yalnız kalbim, seni bırakmayı öğrenemedi yine.
            
            Ve olur da bir akşam gökyüzü kararırken
            Bir sigaranın dumanı usulca yükselirken,
            Bil ki ben seni çağırmıyorum artık...
            Yalnızca içimde kalan baharı uğurluyorum.
            
            Çünkü bazı aşklar kavuşmak için değil,
            Şairlerin mürekkebine dönüşmek içindir.
            Ve bazı isimler, ömrün sonunda bile
            Bir şiirin son kafiyesinde yaşamaya devam eder.
• Ответить

vampnoval

İnsanlar onun yüzünü görmedikleri zamanlarda daha çok şey gördüklerini sanırlardı.
          
          Bir insanın yüzü saklanınca herkes kendi hikâyesini yazardı onun hakkında; — Kimileri onu soğuk sanırdı, kimileri kibirli, kimileri tehlikeli, kimileri ise yalnızca kırılmış ama hiçbiri gerçeği bilmiyordu.
          
          Çünkü onun yüzünü saklamasının sebebi utanmak değildi, korkmak da değildi.
          
          O yalnızca insanların gözlerine bakınca kendisini ele verdiğini biliyordu.
          
          Ve o gece ellerini yüzüne götürdüğünde aslında kendisini dünyadan değil, dünyayı kendisinden saklıyordu.