μπαίνω να γράψω κεφάλαιο στο Made in Hell (το υπόσχομαι είναι σχεδόν έτοιμο απλά θέλει σουλούπωμα) και βλέπω ότι πήγαμε 300κ, και έχω μείνει.
απλά έχω μείνει να κοιτάζω τον αριθμό.
τέσσερα χρόνια πριν, 24 Οκτωβρίου 2022 δημοσίευσα την «Αρχή.»,
11 Απριλίου 2023 δημοσίευσα το «Τέλος.» και έκλεισα αυτό το βιβλίο, που ποτέ μου δεν πίστεψα ότι θα αγαπηθεί τόσο, γιατί ήταν πολύ «πρόχειρο», πολύ προσωπικό, πολύ «μπερδεμένο», γιατί ότι με πονούσε τότε, έβρισκα τον τρόπο να το πονάω πίσω μέσα από το βιβλίο, γιατί χίλια δυο γιατί.
και τέσσερα χρόνια πριν αν μου έλεγε κάποιος ότι θα βρισκόντουσαν άτομα που θα αγαπούσαν το «πρόχειρο», προσωπικό, «μπερδεμένο», χαοτικό κομμάτι που άφησα σε αυτό το βιβλίο, —δεν θα σου πω ψέματα—, δεν θα το πίστευα, αλήθεια θα μου φαίνονταν αστείο.
τέσσερα χρόνια μετά, τώρα, έχω ξανά «ανοίξει» αυτό το βιβλίο, εξακολουθώ να το πονάω και ίσως ακόμη γράφω κάπως «μπερδεμένα», μα για δες που αγαπήθηκε.
γιατί αυτό το χάος, βρήκε ανθρώπους να το αγαπούν για αυτό ακριβώς που είναι.
και κάπως έτσι κάνετε την Μαρία του 2022 να νιώθει αγαπητή για αυτή ακριβώς που είναι, την Μαρία του 2023 περήφανη για τον εαυτό της, την Μαρία του 2024 πιο τολμηρή, του 2025 αισιόδοξη και του 2026 απέραντα ευγνώμων.
γιατί πραγματικά, η διαδρομή με όλες εσάς είναι που κάνει τον προορισμό να αξίζει.
δεν είναι κομμάτι μου πλέον,
είναι όλο δικό σας.
και σας ευχαριστώ που το δεχτήκατε με τόση αγάπη για αυτό ακριβώς που είναι.
είμαι τρισευτυχισμένη που βρήκε τον δρόμο του σε εσάς. ❤️❤️❤️