vanssys
sadece sevisme konus benimle kelimeler düğüm düğüm boğazımda üşüyorum bu kadın bedeninde
vanssys
vanssys
bilinçaltıma kazınan o sahneler neden tüm hayatımı mahvediyor?
vanssys
bana böyle hissettirdiğine inanamıyorum
vanssys
on sekiz yaşına gireceğim, sevgi ne demek bilmiyorum
vanssys
ilgisiz ve kısa cevaplar veriyorsun ama tıpkı küçükken babama hevesli hevesli bir şeyler anlatırken benimle ilgilenmemesi gibi hissettiriyor
vanssys
duydu mu dünya sesini?
vanssys
panik %100
krizi yönetme becerisi: yok
panik atak: aktif hâle getirildi
nabız 180e tırmanıyor
hastanın durumu riskli
soowlx
LA KITAP NERDE
vanssys
madem seni çok istiyorlardı, öylece ortaya koymasalardı.
aldım bi kere vermicem, aşığım mutluyum vazgeçmicemm
vanssys
çok mantıksız bi insan değilim ve birinden herhangi bir konuda tavsiye alıp onu uygulayınca huzursuz oluyorum, uygulamayı bırakın benim görüşüme karşıt bir görüşte diretirse yine huzursuz hissediyorum ama tamamen kendi iç sesimi dinlersem kendim için en iyi olanı zaten bulabiliyorum. insanlar bulamayacağımı sansa da bu çevreye verdiğim izlenimle ilgili olmalı değil mi? bu hayatı da ben yaşıyorum farkındayım. ve bu yazdıklarımın hepsi de yine farkındayım demek. ancak ömrüm boyunca bana dayatılan 'sen yapıyorsan bir şeyler yanlıştır' algısı yakamı bırakmıyor. başkaları değil sorun, ben kendime güvenmek için ne yapabilirim? bir şeyleri mi başarmam gerekiyor, o zaman başarırım. ama bir sonuç elde etmek için yolun ortasında ipleri bırakmamak gerekiyor. ben sımsıkı tutunurken kulağıma sesler hiç susmadan, ipi bırakmamı zaten başaramayacağımı ve boşuna ellerimin yara olacağını söylüyor. ben ise evet o haklı deyip dinlenirken ipin ucunu kaçırıyorum. ama yara olsun, ne olacak ki düzelir sonuçta.
vanssys
açıklamam gerekirse bu yazı hayat ve sınav yılı stresiyle ilgili genel bir yakınma. ben sadece birileri bana güvensin, birileri yapabileceğime inansın istiyorum. yeterli olduğumu bilsin ve bana hissettirsin istiyorum. çünkü ben bu yetersizlik çukurunda çırpınmaktan gerçekten çok sıkıldım. neden böyle olduğumu düşündüm uzun uzun. ve biliyor musunuz, düşünürken yine kendimi suçlamışım aylarca. bunu çok geç değil, belki de tam zamanında fark ettim. kendime hâlâ güvenmiyorum evet ama nasıl güvenebileceğimi biliyorum. beni güçlendiren de bu oldu. ve bazen en başta önemsemediğiniz yanından geçip gittiğiniz insanlar sizin kamburlaştığınız anda yeniden dimdik durabilmeniz için yanınızdan bir saniye olsun ayrılmayabiliyormuş. bunu on sekiz yaşıma girerken senelerdir yaptığım gibi kelimelerle ifade ediyorum. çünkü ben, kalemi benim en güvenilir sırdaşı, kitapları en yakın arkadaşı olan o kızdım. bir zamanlar o kızın kendine güvenmek için çok çaba sarf ettiğini unutmuş bir gencim şimdi de. siz de sakın unutmayın istiyorum. hatırlayın, hayat ayrıntılarda gizlidir.