vante613

Sonra bir ses duyuyorum, yıllardır önünde beklediğim, benim çağrılarıma yanıtsız kalıp da bir başkasının gülüşünün açıverdiği o kapı öyle bir kapanıyor ki suratıma, sarsılıyorum. Gelmesi için yıllardır sabırla beklediğim, yeri geldiğinde kapısında süründüğüm şeyi kaybettiğimi anlıyorum. İnkar ediyorum bu defa. Tam inanmışken tekrar ellerimden kayıp gidişini kabullenmek istemiyorum. İşte o zaman asıl korkunun ne olduğunu oracıkta hissetmeye başlıyorum, bedenin cansızlığa süreklenişinin fark edildiği gibi. Sevilmeye layık oluşuma dair tüm inancım, o kapının ardında kalıyor. Bir daha buna kendimi inandıramayacağıma, en çok da bu düşünceye inanacağımdan çok korkuyorum. Sonrası da şimdi olduğu gibi tek başıma kırılmamla, alınmamla kalıyorum. Kendi kendime kaldığım her saniye daha da alışıyorum, alışmak istemediğim her şeye. Alışıyorum daha önce defalarca kez alıştığım kendime. Yalnızlığıma alışıyorum. 

Sonra ne oluyor biliyor musunuz, hayatımda ilk defa bu kadar güvende ve mutlu hissediyorum. O korkunun üzerine öyle bir huzur inşa ediyorum ki altında yatan şeyin ne olduğunu ben bile unutuyorum. O korkunun yıllardır tanışmak için kapısında beklediğim beni, bana getirdiğini unutuyorum. Merakla beklediğim şey karşısında o kadar büyüleniyorum ki iplerini tutan korkuyu görmüyorum. Sonra da bir küstah gibi korkmadığımı iddia ediyorum. Kaybetmekten korkmadığıma kendimi o kadar ikna ediyorum ki kaybedilmemek için bir korkunun var olmasına izin vermiyorum. O çabasızlık, üzerine yüklediğim her şeyi öyle bir yıkıyor ki asıl gerçek bir tokat gibi suratıma çarpıyor. Unuttuğum, bastırdığım korku sanki kanlı canlı bir insan olup da dikiliveriyor karşıma. Haykırıyor suratıma adeta "Korktuğun başına geldi." diye. İnanmak istemiyorum. Korku zihnimi, yüreğimi ele geçirirken dahi fark etmiyorum tıpkı soğukta donan bir bedenin ölümünü anlamaması gibi. Sarıyor etrafımı, anlayamıyorum. O sonun gelmeyeceğine inanıyorum bu defa da zamanında buna inandırıldığım için kabullenmiyorum.

Ta ki şu ana kadar. Alışsaydım hala üzer miydi beni böyle, hala ekrana bakan gözlerimi ıslatır mıydı böyle? Ya hiç alışamadım, kendimi kandırdım ya da alıştım ama evet, alışmak kötü bir şey. Doğrusu hangisi, bilmiyorum. Fakat dediğim gibi kırgınlığımı biliyorum. Kırgın bırakanı biliyorum. Bazen kendime de kırılıyorum, kızıyorum. "Büyü artık!" diyorum. Büyürsem kırgınlıklara da alışırım sanıyorum. Alışırsam eğer her şey daha dayanılabilir olur zannediyorum. Ama işte zannediyorum. Umutlanıyorum, inanıyorum, inandırılıyorum. Yemin ederim, inanmak istemediğim anlarda bile inandırılıyorum. Ben olduğum için sevileceğime, sevildiğime inanıyorum. Öyle inanıyorum ki tüm alışkanlıklarımı unutuyorum. "Bu defa aynı olmayacak." diyorum. Buna deliler gibi inanmak istiyorum ve inandırılıyorum, inanıyorum. Korkuyorum ama buna da alışıyorum. Alışmaktan korkarken her gün uzun kirpiklerine bakmaya çoktan alıştığımı fark ediyorum. Sıcaklığına, kokusuna, dokunuşuna, varlığına alışıyorum. Alışmaktan o kadar korkuyorum ki o gözleri görmezsem ne yaparım, bilemiyorum. Korka korka alışıyorum. Korka korka inanıyorum.

@ tielassa  Ne yazık ki, o yetkinliğe sahip değilim, olabileceğimi de düşünmüyorum. Yine de teşekkür ederim. ♡

@ vantenia  Buranın hala bizler için anlam ifade ediyor olmasını ve yıllar sonra aniden eski bir dostla karşılaşma hissini çok seviyorum. Seni görmek de beni çok mutlu etti.

@vante613 ♡

@ varyans-  Derinlere ulaşmak zordur. Layık olabilmek büyük mutluluk benim için. 

@vante613 rica ederim, dokundun en derine

Beni buraya hala bağlı tutan, Tiéla ve aşıklarımın hasretine tutuklu kalan nicelerimizden biriciğimi, naçizane ufacık anlatmak istedim. O buraya yazdıklarımı belki görmüyor, belki bunları girip de kimse okumuyor. Ama burası benim yuvam. İçerisindeki toz tanesine kadar benim diyebildiğim ve bana ait olan, ait hissettiğim tek yuvam. Gittiğim her yolculuğun sonunda döneceğim yerim. Her bir yazım, duvarlarımın köşelerinde asılı ve yenilerine, yeni bana kucak açıp heyecanla onlara kavuşmamızı bekliyor. Kaybetmek istemeyeceğim en son değerim. Bu yeni yılda ve ömrümün sonuna kadar asla kaybetmek istemeyeceğim tek limanım.

Olur öyle, hayat bu. Ama son kez sadece şunu söylemek istiyorum: Önemli olan bulunan cevap değil, kendine sorduğun sorular ve merakın. Şefkatli bir merakla kendine doğru soruları sormak için lütfen, önce kendine bakmayı unutma.

Sihirli kelimeleri, suskunluğu, asi haykırışları, bazen utangaç bazen de alevle bakan gözleri, kıkırtısı, kirpikleri ve öpmelere doyamadığım narin parmak uçları bütün yaralarıma merhem oldu, sancılarımı dindirdi. Kanayan yaralarımı iyileştirdi, izleri birer birer özenle tamir etti. Ve yukarıda sorduğum tüm sorularıma cevap bulmamda en büyük destekçim oldu. Onun da beni cevaba ulaştıran kıymetli kelimeleri ile birlikte tüm bu sürecin sonunda ulaştığım şeyi söylemek istiyorum. Hatta inanır mısınız, utanmasam bağıracağım. Cevap ne biliyor musunuz? Olmaması. Evet. Cevap, bir cevabın olmaması. Ne kadar tuhaf değil mi? 7 yıl boyunca uğruna canını acıttığın her şey senin eserinmiş. Bir cevap arama isteğin seni yerden yere vurmuş da kulağına bir kelime fısıldayamamış ve sen yine gidip cevabın ne olduğunu aramak için başka zorlu yollar seçmişsin. Bir aynanın karşısına dikilip, gözlerinin tam içine bakıp korktuğunu zannettiğin her şeyi görmek yerine yıllarca kendini harap etmişsin.

@ _kthviolet  Evet, benim. 

@ _kthviolet  Çok teşekkür ederim. 

Rastgele bir gecede, kendimi tekrar hatırladığım bir anda bir not daha bırakmak istedim buraya. Sancılı geçen onca anılarım da dahil her şeyin güzel olduğunu ve yine her şeyin güzel olacağını bilerek bir kez daha gidiyorum. Görüşmek üzere Vante.

Karanlık, klasiktir ki seni aydınlığa çıkaracak en nadide şeydir. 

Bir de korkuyorum. Çok korkuyorum. Geriye kalan tüm kötü ihtimallerin gerçekleşmesinden, nefretin beni sarıp sarmalamasından, asla istemediğim o hale bürünmekten çok korkuyorum. Ağlamak istiyorum, ağlayamıyorum. Bağırmak istiyorum, yapamıyorum. Susmak istemiyorum, susuyorum. Yapayalnız olmamama rağmen öylece kalakalmış hissediyorum. Düşünmek beni öldürüyor, düşünmeden edemiyorum. Geçsin istiyorum ama geçmeyeceğini biliyorum. Gün geçtikçe düşüyorum ama sanki her gün bir yeni adım atıyormuş gibi davranmaktan kaçınamıyorum. Kendimi kaybediyorum. Kendimi tanımak için hevesle çıktığım bu yolda hiç bulamadan kendimi kaybediyorum. Ve en kötüsü engel olamıyorum. Anlatamıyorum, artık doğru düzgün yazamıyorum, kendi içimde çözemiyorum. Beni, benden başka kimsenin kurtarmayacağının bilinciyle bu karanlığa çekilmeye devam ediyorum. Ve son bir şey merak ediyorum: Karanlık nedir?

Hayatta her zaman sevginin nefretten daha güçlü bir duygu olduğunu savundum. İnsan sevdiği sürece her şeyi atlatabilir, her şeyin üstesinden gelebilir sandım. Saf sevgiye inandım; karşılık beklemeyen, sebep ya da sebepler aramayan, kendiliğinden oluşan sevgiye inandım. En güçlüyü hep sevgi gördüm. Ama bugün öğrendim ki onu her zaman yıkmaya gücü yetmese bile üzerine gölgesini düşürecek kadar büyük ve güçlü başka bir şey gördüm. Hayır, tanıdım. Hayır, yaşadım. Nefret. Sevgi gibi bir saflığa ihtiyaç duymadan tam tersi her gerekçeyi benliğine katarak büyüyen ve insanı ele geçiren asıl duygu, nefret. Hayatımda hiç bu iki aşırı uç aynı kişi üzerinde hakimiyet kurmamıştı. Ancak şimdi öyle bir haldeyim ki tüm vücudumu titreten, gözyaşlarımı akıtan, yüreğimin ortasına koskoca bir taş atan ve kalbimi böyle hızlandıran şeyin ne olduğunu bilemiyorum. Ne nefret olsun istiyorum sebebi ne de sevgi. Öyle bir acı ki bu, sadece hiçbir şey hissetmemek istiyorum. Bunu kabullenmek, bununla yüzleşmek ve bununla yoluma devam etmek istemiyorum. Bunların hiçbirini yaşamak istemiyorum. Bilmek istemiyorum. Duymak istemiyorum. Görmek istemiyorum. Ben sevmek istemiyorum, nefret etmek istemiyorum. Yemin ediyorum, yalnızca bir hiç gibi hissetmek istiyorum, her anlamda. Tatmayım bu hisleri, iyi ya da kötü düşmesin yüreğime istiyorum. O kadar ağır ki kaldıramıyorum. Çıldırıyorum, elimden bir şey gelmemesine ve gelmeyecek olmasına ölesiye çıldırıyorum.