vantemin-

O seni takip eden diger lavugu engelle oraya 2 hic yakışmıyor 

eline yuvarlak bi kap al kapaklı üç tane büyük boy taş koy bu üç taş senin hayatındaki vazgeçilmez dediğin şeyler olsun onlarsız yapamayacağın üstüne orta boy taşlar  koy bunlarda vazgeçilmezinden sonra gelen şeylerin olsun sonra kabın üzerinide kumla doldur bunlarda hayatındaki kalan her şey olsun sonra kapağını kapat kapak kapanıyor ama eğer ki kabına ilk kumları koyup sonradan taşları koysaydın eğer hacimlerinden dolayı sığmayacaktı çünkü o kumların görevi boşlukları doldurmak ama sen ilk başta kunları koyarsan kabını en sona attığın şeylerle dolduracaktın o kap senin hayatın gibi düşün diyordu ve karkater o noktada o üç şeyin hiçbirinin hayatında olmadığını farketti onların ne olduğunu biliyodu ama hayatında hiçbiri yoktu çünkü hayatında yer yoktu o önemsiz diye adlandırdığımız şeyler hayatını öyle doldurmuş ki kim olduğunu ne istediğini hayatını nasıl yaşamak istediğini bilmesine rağmen sığdıramıyordu öyle kendimi buldum ki sayfayı bitiremeden ağlayıverdim:]

ne diyodu biliyo musunuz

bi kitap okuyorum ve karakteri kendimle o kadar bağdaştırdım ki bi sahnesinde ağlamaktan okuyamadım çok merak ediyorum okumak istiyorum ama cesaret edemiyorum..

bende bi problem var

ya hiç bulamazsam kendimi,benliğimi ne yapacağım o zaman?hep bu şekilde mi olacak bu döngü devam mı edecek?hissettiklerim normal mi herkes böyle mi hissediyor zaman zaman?bazen çok sinirleniyorum ben niye böyle yaşamak zorundayım diye ama ne faydası var ki.sonunda o iç huzura ulaşabilecek miyim?her şeyim neden bu kadar zor her şeyi kendim mi halletmek zorundayım?nedem sırtımı yaslayabileceğim bir kişi bile yok?arayabileceğim kimsem yok?

tam bi aptalım amk

hep diğer ihtimali düşünmekten beynim patlicak artık

gözlerimden uyku akıyo ama uyuyamıyoru. kafayı yicem

susmuyo amk beyni susmuyo