Aot, 139. bölüm... -spoilersız küçük bir isyan yazısıdır-
senelerce emek verip tüm detaylarına kadar işelediğin bir kurguyu cidden böyle heba etmek... ne bileyim gerçekten son olarak bunu mu layık gördün. ne kadar zekasına ve bakış açısına hayran kalsam da, "gerçekten bu mudur yani?" demekten de alıkoyamıyorum kendimi.
yaşadığım duygu karmaşasının da haddi hesabı yok. tam olarak adını koyamıyorum bile. doğum günümde Isayama'dan çok güzel(!) bir hediye aldım resmen. aklım, fikrim, bedenim... bu sonu asla kabul etmiyor, edemiyor. hani 1 Nisan geçmiş dahi olsa "1 Nisan şakası." desen kabulüm gerçekten. şaka falan. güldük eğlendik, şimdi gerçek bölümü ver bize.