benden üzerine gelen korkuları gibi bu kadar uzak olmasaydı. onun bu gölgeleri her zaman aramızda olmasaydı, bizi birbirimizden uzak tutmasaydı keske. aklımda dönüp duran tilkilerin basımıza gelecegi korkusu kalbimden cıkmazken ona nasıl böyle sımsıkı sarabilmistim, bilmiyordum. o ise sonunda kazananın kendisi olacagını cok iyi bildiginden bana zaten sarılmamıstı hic. orada sessiz ve sanki hic kıpırdamadan öylece gider gibi yaptıgında bu evin artık yasamayacagını, eskisi gibi bos bir deniz kabugu olacagını, nefes almayı bırakacagını biliyordu. yemin edebilirdim ki eskimis ceketini alıp kacmak yerine korkularını bırakmıs olsaydı nefes alabilirdi bu ev, nefes alıp verebilirdim belki. fakat kanıtlayamam artık bu ihtimali