velvatears

selam

üzüldüğümü göstermedim diye merhametleri üstümden teğet geçti.
          

bir söz var ya hani; putlardan da eskidir, devrilmek ve yıkılmak diye. kafamın içinde sürekli dönüp dolaşıyor bu söz. fark etmeden mırıldanıyorum, fark etmeden uzaklara dalıp iç çekiyorum. 
          geçer mi, bilmiyorum. neler geçmiyor ki, derdim eskiden. gülümserdim kocaman gözlerim dolu dolu olmasına rağmen. şimdi buruğum, emin değilim. geçer mi?
          geçer değil mi?

ne kadar ayaklarimin üstünde duran bir kazınmış gibi göstermeye çalışsam da kendimi, bir rüzgar esse düşecek kadar savunmasız ve küçüğüm. 
          21 yaşındayım, kahkahalarımın bir odada yankilanmasi gereken yaştayım. aşktan sarhoş olmam, öpüşmekten dudaklarımın sızlaması gereken yaştayım.
          sigara dudaklarımın arasında eğreti duruyor. gülümsemem yüzüme hiç yakışmıyor. aynada kendime baktığım vakit, dolan gözlerimden nefret ediyorum. 
          güçsüz olmaktan, bir yere sığamamaktan nefret ediyorum.
          yaşamı seviyorum. hayvanları, gülen insanları, çiçekleri, sıcak havaları, rüzgarı, sahil kenarında yürüyor olmayı, karşılıklı kahve içmeyi seviyorum. 
          ama içimde bir burukluk var. köklerini salmış ruhuma, çiçek actirnaya çalışsam dâhi boynu bükülür 

tanrı düşürmesin seni gaddar rüyalara
          yaşanmışlıklar boynunu bükmesin 
          yaşarken yitmek ne bilmeyesin 
          gözlerin yağmurları toplamasın
          affettim diyemediklerin olmasın 
          uykuların hiç kaçmasın 
          varamadigin yerler yakmasın canını 
          baba eli saçlarından hiç ayrılmasın 
          kelimeler dizilmesin boğazına 
          aşk dâima bulsun seni, aşkin dâima öpsün dizlerinden
          ben olmak ne hiç bilme 
          

hayatımı kendi ellerimle paramparça ettim. şimdi dik duramıyorum. durmaya çalıştığımda sırtımda bir ağrı oluşuyor, nefes alamıyorum. 
          çok kötü bir hâldeyim. harabe içindeyim. nereye umut dolu gülümseyerek bakıyor olsam, en büyük yarayı alıyorum. ben olduramadım. elime yüzüme bulaştırdım. 
          her bir yanda bir savaşım var. başımı gökyüzüne kaldırıp da, Allaha bile yalvaramıyorum.

let me dıe

geçen hafta rüyamda çocukluğumu gördüm. küçükken kıvırcık olan saçlarımı bağlamış annem, kara büyük gözlerimle büyümüş hâlime bakıyordum. sevmek istedim kendimi, sevemedim. sevdirmedi, yaklaşmadı bile. paytak paytak önümde yürüyüp gitti küçüklüğüm.
          uyandığımda ağlıyordum.
          çok garip. rüyalar gerçekten çok garip.

ona mesaj atmak istedim bugün. ona dert yanmak, akıl almak, onun sözünü dinlemek istedim. en çok güvendiğim kişi oydu çünkü. 
          ama elim kolum bağlı benim. 1 adım bile atamam aramızdaki yüzlerce kilometreye rağmen.
          biliyorum, vakti gelince konuşacağız ve bunlardan dem vurup düştüğüm vakit yanımda olmadığı için bir daha yanımda olmamasını isteyeceğim.
          biliyorum. 
          biliyorum can'ım, biliyorum. 

ben bile kendimi tanıyamıyorum artık :")