Vien

Bu aptal özlemi de ekliyor ve uykularım kaçıyor.

Zihnim yeni versiyonlarıma uyum sağlamakta zorlanıyor.Bu da bilinen yere geri dönmeyi anımsatıp o dönemin ne kadar da ev gibi hissettirdiğini söylüyor ama ben o zaman da ölümün kıyısında olduğumu biliyorum.Yine de beni kandırmak istiyor oluşunu anlıyorum.Beni korumak istiyor fakat bunu beceremiyor.  

Zihnim yeni versiyonlarıma uyum sağlamakta zorlanıyor.Bu da bilinen yere geri dönmeyi anımsatıp o dönemin ne kadar da ev gibi hissettirdiğini söylüyor ama ben o zaman da ölümün kıyısında olduğumu biliyorum.Yine de beni kandırmak istiyor oluşunu anlıyorum.Beni korumak istiyor fakat bunu beceremiyor.  

Düşüp kalkarsın derler ama ben dibe batıyorum.Sorun değil diyemiyorum ama zaman geçiyor,hiçbir his sonsuza kadar aynı şekilde sürmüyor,bir yerde hafifliyor ve başka duygular ekleniyor.Belki bitmeyecek ama Bangtan beni anlıyor,müziğin evrensel olmasını ve dahası onların yaşadıklarını ifade edip saklamıyor oluşlarına bayılıyorum.Hepimiz benzer süreçlerden geçiyoruz,bunu saklamıyor olmaları o kadar mükemmel ki.Sizi seviyorum Bangtan adamları,iyi ki tanıdım sizi,iyi ki evinize geri döndünüz.<3

Pişmanlıklar,keşkeler bu yaşımda bile beni bırakmıyor.Ben güzel biri değilim ama öyle olmak isterdim mesela.Zeki değilim,cesur değilim,iyi olduğum hiçbir şey yok.Keşke yaratılırken bu kadar niteliksiz olmamam gerektiği görülseydi."Doğmadan önce sana yaşamını gösterdiler ve bu yaşamı sen istedin,demek ki yaşanmaya değer bir şey gördün."sözünü çok sık düşünüyorum ama sanırım ben Bangtan'ı gördüm.Yani şimdiye kadar hayatımdaki tek güzel şey onlar.Onları o kadar çok seviyorum ki geri dönmeleri beni dünyanın en mutlu insanı yapıyor.Gerçek yaşamlarını,kişiliklerini falan bilmiyorum tabi ama sözlerinde,şarkılarında yaşamıma eşlik ettikleri için onlara minnettarım.Bir de son zamanlardaki favorimi söylemeden geçemeyeceğim:Stay Alive.Bunu dinledikçe "Evet işler uzun zaman önce ters gitti,bu odada tek başımayım,karanlık tek arkadaşım ama Bangtan da böyle hissetti."diyerek hafiflemeye çalışıyorum.Bunları hisseden tek kişi değilim ama kendim gibi insanları hiç bulamadım.Onları şarkılarda arıyorum artık.

21'e 2 ay bile kalmadı.Büyüyorum,endişeliyim,yapmak isteyip asla yapmayacağım tonlarca şeyin yasını tutmaya devam ediyorum,enerjim yok,sağlığım kötüleşiyor,kendim hakkında iyi şeyler düşünemiyorum hâlâ,diğerleri gibi olamamanın acısını iliklerime kadar hissetmeye devam ediyorum falan.Büyüdükçe iyileşirim diye düşünen ben,şimdilerde bu düşüncemin ne kadar aptalca olduğunu görüyorum.Her neyse.Son zamanlarda bir tık mutlu hissediyorum çünkü Bangtan adamları geri döndü:').Ben onlarla büyüdüm,burayı onlarla tanıdım,yaşamın derinliğini onlarla keşfettim,10 senemi hiç kimsem yokken müziklerini dinleyip yaşamaya devam etmeye çalışarak geçirdim.Onlar benim hiç göremediğim ailem.Uzaktalar ama bir o kadar yakınlar.Yeni albümlerini dinlediğim ilk üç gün sadece ağladım.Dinledikçe geçmişe gittim,kendime ağladım,yaşananlara ağladım,yalnızlığıma ağladım,başarısızlığıma ağladım,kendime bir sığınak bulamadığım için ağladım,dört yıllık boşlukta hiçbir şey yapamamış kendime ağladım derken o üç gün gözlerim şiş,düşüncelerim kasvetliydi.Kendime olan yasım bitmek bilmedi yıllardır.Yine de devam etmeye çalışıyorum işte.Ölenle ölünmüyor dediklerinde bunun gerçek olmadığını düşünmüştüm ama şimdi biliyorum.Eski ben öldü,şimdiki ben de ölüyor ama zaman akıyor ve ben ölenle ölemiyorum.

Duygu patlamaları yaşadığımda kafam çok karışıyor ve ne dediğimi bile bilmiyorum.Sadece kafamdaki düşünceler bir anda dökülmeye başlıyor işte.Keşke öfkemi dile getirmeseydim, özellikle karşımdaki annemken, ama arada bu tarz patlamaların kurbanı oluyorum ve hislerimi daha fazla tutamıyorum.Dediğim gibi seni anlıyorum, en azından deniyorum, ama böyle devam ederse sözlerime engel olamayacağımı da biliyorum.Geri dönüşü olmayan sözler söylemek en kötüsü olur.

Bir rehbere ihtiyacım var ama bu kim olabilir?

Ve ben eminim ki sizler benim aksime diğerlerinden farklı olmanın artılarını yaşarsınız.Güzel bir geleceğiniz olması için O'na yalvarabilirim.

Kardeşlerimin maruz kaldığı durumlar için çok mutsuzum ama umarım geleceğiniz o kadar çok parlak olur ki bu günleri hatırlamak zorunda kalmazsınız.

Kendini ifade edebilmene sevinmeli miyim yoksa henüz beş yaşında bile değilken böyle şeylere maruz kalmana üzülmeli miyim bilmiyorum ama yemin ederim duygularını anlatabiliyor olman ve temelde neyin kötü olduğunu kavraman, sürünerek geldiğim bu yaşa kadar birilerine bir şey katabilmiş olmanın ferahlığını yaşatıyor.

Ekran sürem çoğu kez 15 saati geçiyor