naz

Nasıl acı çektiğimi bilmiyordu. İç hesaplaşmalarımda defalarca kendimi öldürdüğümü ve dirilttiğimi söyleyemedim. Bir gün ona; ’Bekle, bugün hemen gitme ve anlatacaklarımı dinle’ dedim. Dakikalarca hıçkıra hıçkıra ağladım. Çaresizliğimi ve eksikliğimi anlattım. ’Sabret’ dedi.

sağanakta hırpalanırken senin için ev olmaya çalıştım

gelirsen sana tekrar kollarımı açacağımı biliyorum

canım yanıyor

söz vermiştin 

sen bana bunu yapmazdın

yatağının altındaki eskimiş hırka

ben senin acılarına güvendim, acıların senin maskenmiş

canım çok acıyor 

“Jeongguk.” diyorum, fısıldıyorum.
          “Mahvettin beni.” sessizce, dakikalarca ağlıyorum nefesi kulağımda. Onun bana kurduğu en acımasız cümlenin yanında, benim en acımasız cümlem de bu.