Merhaba,
Burayı gören, okuyan var mıdır, bilmiyorum. Şu sıralar çok kötüyüm. Ve gerçekten gidebileceğim kimse yok. Çok yoruldum. 19 yaşındayım. Etrafımda olan tüm insanlara hayat her şeye rağmen güzel, yaşamaya değer diye konuşmalar yapıp onları hayata bağlamak için elimden gelenleri yapmaya çalışıyorum ama kendime kıyacağım güne gün sayıyorum. 19 yaşındayım ve bunca yıldır hiçbir ykimse beni hayata bağlamaya çalışmadı benim aksime.. 19 yaşındayım ama ne çocuk olabildim ne yetişkin, belirsizliklerin içinde boğulup gidiyorum. 170 gün sonra çiçeklere alttan bakmaya gideceğim ama 93 sonra gireceğim sınav için deli gibi çalışıyorum. Mutlu olmak için öyle çok çabalıyorum ki en ufak şeyden bile binbir türlü mutluluk sebebi çıkarıyorum kendime ve en ufak şeyden bile gecelerce ağlatıyorlar beni. Bana çok haksızlık ediliyor ve ben hiçbirini kaldıramıyorum.
Sevgili Ailem ve Canım sevgilim..
Umarım bir gün bana yaşattığınız her şeyi yaşar ve beni ağlarken gördüğünüz halde hiçbir şey yapmadığınız için tüm hücreleriniz pişmanlıktan kavrulur..
Omuzlarıma bindirdiğiniz yükün altında eziliyorum. Dilerim ki bana yaşattıklarınız da bir gün sizi ezip geçer..
-Gece'den...
