Seni anlıyorum. Cidden, bu iç savaş denen lanet içimize mühürlenmiş olmalı çünkü bin bir türlü söküp atamıyorsun göğsünden, kabullenmeye çalışsan daha derine iniyor ve kısır döngü tekrar başlamış oluyor. Bunu bende yaşıyorum ve seni anladığımı, neler hissettiğini bildiğimi ve tıpkı senin dediğin gibi, bunların birkaç motivasyonla hallolacak işler olmadığını biliyorum. Bence sadece Sürece güvenmek asıl mesele. Hiçbir şey sonuna kadar sürmüyor, yaşamın bile belli bir sonu var mı ki? Yok. Herkes kendilerine bahşedilen vaktin son demleri geldiğinde gidiyor uzak iklimlere; çoğu 70ini göremeden... yetmiş yıl, dile kolay. Şu an kacindasin ya da kaçında hissediyorsun kendini bilmiyorum ama yetmişe bir hayli uzak olduğundan eminim çünkü tüm bu yazdıkların genç bir kızın kaleminden çıkmış şeyler. Ve eminim, En az senin kadar benim de en büyük korkum, yaşlanınca 'keşke şunu yapsaydım, geç kaldım demek , olur herhalde. Ama işte, hala buradayız ve ellerimiz burusmus, yuzuk parmagimizda bizimle beraber buyumus bir yuzuk falan yokk!! Sadece genç kızız. Nasıl yaşanması gerekiyorsa, öyle yaşayıp gideceğimiz bir dönem bu. senin dizlerinin kanadigi yerden kalkabilecek biri olduğunu biliyorum ve sana elini uzatacak kişi yine sen olacaksın. Kendi kendini de sarsan hoş olursun yine:)) sürece güven, en çok da kendine. -ki bu savaş, sadece bir anı olarak kalsın.
