Dönüp de ardıma baktığım vakit nice kıymetli dostumun hayatımdan çıkışını görüyorum. Nice güzel insanı kaybetti bu yürek. Kimisini toprağa kimisini hayat denen nehirin akışında kaybettim. Bu yürek acı da olsa en değerlim dediği insanlara elveda etti. Kimi zaman elvedasız gidişler de oldu gerçi. Şimdi hayatımda olan veya yeni giren insanlar onlardan kopamayacakmışım gibi davranınca komik geliyor bana. Yaşadıklarımı, tecrübe ettiklerimi görseler aslında gidişlerin benim için o kadar da zor olmadığını anlarlar. Belli bir süre sonra insan alışıyor. İnsan her şeye alışıyor, her şeye... Eskiden nice gözyaşı dökerdim. Aptaldım, o yaşlar gideni geri getirmezdi ki. Anladım sonra, farkına vardım. Hayat devam ediyor. Ben ne kadar yas havasına bürünür isem bürüneyim hayat beni beklemeyecek ve ilerlemeye devam edecek. Bozuk bir plak gibi takılı kalmak sadece bana zarar verirdi. Etrafın ne kadar kalabalık olursa olsun insanın özüdür yalnızlık. Kendine derman olamayan insanın hâli yamandır. Çocukken bile düşerken her zaman elimizden tutup da kaldıran olmazdı. Kimi zaman yardım edilir bu olabilir ama her zaman değil ki... Hayat da böyle, kimi zaman şans senden yana olabilir, arkadaşların, ailen her kimse yardım edebilir ama kimi zaman yardım edecek kimse olmaz. En kötü seneryoya hazırlanmak gerekir. Arkadaşların yardımdan sonra aniden bir yalnız kalışta çöküşe giren nice insan var. Yalnızlığa da alışmak gerekir. Benim felsefem buyken kalkıp da birilerinin onlara bağlı olduğumu düşünmesi acınası geliyor. Böylesi insanları dost diye yanımda taşıyorum lakin benden habersiz dostlar... Gerçi bu durumda dost bile denilmez. Ben her şeyden önce birine minnet edilmemesi gerektiğini düşünüp de uygulayan biriyim. Birilerine bağlı olmak benim için ayak bağı olur.
