wazonik

plis nie moge umrzec nie poznając dalszej histori skrzypka (jeszcze daleko mi do starosci ale nie zapomnij o nim)

ja potrzebuje skrzypka na papierze

Nowy rok, ale dalej bez nowego rozdziału o historii Janka i Eryka :((

Nie ja publikująca pierwszy rozdział drugiej części Skrzypka

Janek pewnie świetnie sobie radzi na studiach, a ja tym czasem bronię jutro tytułu licencjata filologii polskiej!!
          Te ostatnie trzy lata były tak chaotyczne, cudowne, chaotycznie cudowne i jednocześnie męczące, że mam już dość ;') ale powiem Wam jedno: od ponad roku w tym chaosie towarzyszy mi mój Eryk. Każdy zasługuje na swojego Eryka.
          (A co najlepsze: ma jasne włosy, szare oczy, najpiękniejszy uśmiech na świecie i umie sprawić, że świat jest jakiś bardziej kolorowy).
          Kochajcie się i bądźcie kochani ♥
          (prawie) lic. wazonik

Błagam o ujrzenie "Skrzypka" na papierze pewnego dnia 

Wesołych Świąt, Kochani! ❤️✨

Cześć, Kochani! Witam się z Wami oficjalnie jako studentka I roku filologii polskiej. Co tam u Was? Jak poszły egzaminy, matury, rekrutacja na studia? Opowiadajcie!
          Całusy,
          Gosia

Trzymam kciuki za wszystkich maturzystów i sama proszę o ich trzymanie! <3 
          Jaką lekturę obstawiacie?

Natrafiłam na twoje dzieło całkiem niedawno.Zaintrygował mnie opis i postanowiłam rozpocząć swoją przygodę z historia Skrzypka ;) Pochłonęłam praktycznie bez żadnych większych przerw. Co się oderwałam na chwilę,to w taki sposób aby na nowo powrócić jak najszybciej. Dawno czytając książek nie czułam takiej ewolucji emocjonalnej. Przy smutniejszych momentach,miałam wrażenie ze zaraz się rozpłaczę. Rzadko na trafiam na tak świetnie  zobrazowanie problemu jakim jest fobia społeczna. Sama doskonale wiem,co to znaczy.To tak bardzo uderza we mnie personalnie. Co prawda jestem na innym etapie z lękami,ale nadal muszę codziennie zmagać się owa trudnościami.  Mam 25 lat,a nadal czuję jak nie raz paraliz lękowy mnie obezwładnia. Czytając to czułam jak to bardzo jest o mnie. Jak wiele porusza kwestii,mających miejsce w moim życiu nie raz. Nie potrafię uspokoić serca,jak bardzo historia mnie poruszyła. Płaczę prawie teraz,ponownie! Dziękuję za podzielenie się swoim talentem,za ukazanie tego jakże zawiłego i naprawdę ciężkiego brzemienia,z którym ludzie muszą walczyć. Ja u siebie także widzę wiele pozytywnych zmian,ale czuję ze ta opowieść będzie jeszcze większa siłą jaką potrzebuję aby podjąć wszelkie czekające jeszcze na mnie wyzwania. Dziękuję bardzo! Jesteś wspaniała osobą i mam nadzieję ze jeszcze będę mogła obserwować twoje prace! Ja nie wiem co powiedzieć,to dla mnie niepojęte!