benim yolumsa
sana doğru
dolandı durdu
çıkmaz bir sokakmış meğer
dönülmez oldu
dik yokuşlar,
uçurumlar
anlaşmazlıklar pusu kurmuş önümde
"kurtar" desem de,
sen vazgeçsen de
sana kalsa bi sabah uyandığında sana yazmayı bırakmıştım
ama ben bu kararı bi sabah uyandığımda da ansızın almadım
beni çürütmesine izin verdim
sana kalbimin avucunun içinde nasıl olduğunu gösterdim
sende sıkmaya devam ettin
ilerledikçe kırgınlık kanımda
karar verdim
bi sabah güneş doğarken
sensiz de kalabilirdim
ondan sonra hiç düşünmedim
aklımın ucuna dahi gelmedin
ama resimlerini silmedim
sanki her şey devam ediyormuş gibi hissettim
birileri bana seni hatırlattı
varlığını unutmak kolay olmadı
ama sen hiç aklıma gelmedin
birileri senin gibi geldi gözüme
ama ben özlemedim seni orda
bi anısın
hatırlamak istemediğim bi zamansin yaşımdan
bunları yazıyorum
çünkü bi sabah uyandığında gitmedim hayatından
sana hislerimi anlatırken de
aramız düzelsin diye uzun uzun sesler atarken de
yoktun
sen yoksan ben olamazdım
bizim için düşlediğim anılarda
yarana dokunmak istemedim ansızın giderek
her ne kadar onun kadar önemli olmasam da yaşamında
ansızın gitmedim
kalmam içinde bi çaba sarf etmedin nefesinden
kalamazdım
ama bi sabah gitmedim bizden