wibuep

I oto jest, pierwszy rozdział mglistej historii. Witajcie w Lesie!
          https://www.wattpad.com/story/415179055

Czy niedziela jest idealnym dniem na wstawianie rozdziałów? 
          
          Tak? 
          
          Tak. 
          
          Do zobaczenia wkrótce 
          Wasza wibuep

!!!Sonda społeczna!!!
          
          Namjin czy Yoonjin? 
          
          Oba? 
          
          Pozdrowienia z Lasu
          wibuep

And then I felt chills in my bones
          The breath I saw was not my own
          I knew my skin that wrapped my frame
          Wasn't made to play this game
          https://www.wattpad.com/story/415179055

https://open.spotify.com/track/0PoYtse3AXsOpwMN87X2Hq?si=xDrgIa9XRI-vK-YNNnZbxg&utm_source=copy-link&sci=spotify%3Acard-config%3A7DdiJOcScwcJcKZLoYU7B9

Las powita, Las wysłucha, Las ukoi.

Raz jeszcze dziękuję wszystkim czytelnikom TPCU za tę niesamowitą podróż przez góry, lasy, smutki i ulice miasteczka. 
          
          Właśnie opublikowałam drugą część siódmego rozdziału, o ironio, kończąc tę historię na trzynastu częściach.
          
          Tulę Was do snu. 
          
          Wasza uniżona Wibuep
          
          
          Ps. Już w głowie klaruje mi się pomysł na lekkie i krótkie opowiadanko Namjinowe, które potraktuję jako formę terapii dla mnie i dla Was. Co uważacie o tym pomyśle?

The Perfect Cover Up // Dzień siódmy 
          
          Cześć wszystkim!
          
          Ostatni rozdział TPCU jest w ostatnim stadium rozwoju. Została mi do sklecenia sama końcówka i epilog, czym zajmę się po pracy, a potem przyjdzie czas na korektę tekstu. Wyszedł on dość spory, bo będzie mieć co najmniej 10 tys. słów do sprawdzenia, więc publikacji możecie się spodziewać przed północą :P Dlatego w teorii spotkamy się w miasteczku dopiero jutro. Do zobaczenia! Uwielbiam Was i całuję po stópkach. 

- Znajdziemy go i wyciśniemy z niego p-prawdę. 
          
          - Jak chcesz to zrobić, skoro nie wiemy nawet, gdzie on może być?
          
          - Proponuję czerwony szlak – rzucił Yoongi, który ku zaskoczeniu wszystkich również nie planował kierować się zdrowym rozsądkiem. 
          
          - P-pomyślałem o tym samym – odparł Taehyung, dowożąc ich na początek drogi wyjazdowej z miasteczka. Jeongguk przejeżdżał ją niejednokrotnie, ale nigdy tak szybko. Zanim się obejrzeli, mijali stację benzynową, kawałek dalej zakład pogrzebowy, a po chwili dojechali do cmentarza. 
          
          - Czy to nie jest twoje auto, Gguk? – Gdy Jimin zadał to pytanie, Kim z piskiem zatrzymał samochód. Czterej mężczyźni patrzyli na niedbale zaparkowany pojazdu, którego włączone światła padały na żeliwną bramę i kilka usytuowanych blisko niej nagrobków. 
          
          - Tak. 
          
          Dochodziła czwarta rano. Niebo przeszyła błyskawica oddalającej się powoli burzy.
          
          // Koniec jest blisko :D

Usiadłam wczoraj wieczorem do TPCU, dokładnie do fragmentu z komendantem Kimem i od frustracji rozbolała mnie głowa.
          
          Ból ten trwa do teraz. 
          
          Smutek.