@wrei2th
Bilirim nehirler uzun
bilirim rüzgâr sonsuz
duyarım uzak yıldızları
akarım akarım
bir nehir gibi
Gün uyanır mor şafakta, bende bir özlem
Gün kavuşur yıldız yıldız, bende bir hasret
bir nehir gibi
bir nehir gibi
uzak yollar seni bana, bana getirir
Yanık sesler seni söyler, hep seni söyler
bir nehir gibi köpürerek
bir nehir gibi
Ruhum bir heykel gibi düşüp parçalanırdı.
Bu sesleri duyanlar gülüyorum sanırdı.
gururum kırılıyor
Zamanın soytarısı değildir sevgi...
O değişmez kısacık günlerle haftalarla.
Direnir ve katlanır mahşerin ucuna dek.
Yanılıyorsam bunda ve çıkarsa yanlışım,
Ne hiç kimse sevmiştir, ne ben şiir yazmışım.
Güçlü olmak zorunda değilim.
Zaten ben çocukken de böyleydim.
Kolay üzülür kolar gülerdim.
Biraz büyüdüğüm zaman
Birileri bana güçlü olmam gerektiği konusunda
Bir kamyon dolusu öğüt verdi.
Güçlü olursan seni ağlatmazlar, dedi.
Oysa insan ağlamadığı zaman da kendini kötü hissederdi.
Sokaktayım, kimsesiz bir sokak ortasında;
Yürüyorum, arkama bakmadan yürüyorum.
Yolumun karanlığa saplanan noktasında,
Sanki beni bekleyen bir hayal görüyorum.
Kara gökler kül rengi bulutlarla kapanık;
Evlerin bacasını kolluyor yıldırımlar.
İn cin uykuda, yalnız iki yoldaş uyanık;
Biri benim, biri de serseri kaldırımlar.
İçimde damla damla bir korku birikiyor;
Sanıyorum, her sokak başını kesmiş devler...
Üstüme camlarını, hep simsiyah, dikiyor;
Gözüne mil çekilmiş bir âmâ gibi evler.
Bana düşmez can vermek, yumuşak bir kucakta;
Ben bu kaldırımların emzirdiği çocuğum
Aman, sabah olmasın, bu karanlık sokakta;
Bu karanlık sokakta bitmesin yolculuğum
Ben gideyim, yol gitsin, ben gideyim, yol gitsin;
İki yanımdan aksın, bir sel gibi fenerler.
Tak, tak, ayak sesimi aç köpekler işitsin;
Yolumun zafer tâkı, gölgeden taş kemerler.
Ne sabahı göreyim, ne sabah görüneyim;
Gündüzler size kalsın, verin karanlıkları
Islak bir yorgan gibi, sımsıkı bürüneyim;
Örtün, üstüme örtün, serin karanlıkları.
Uzanıverse gövdem, taşlara boydan boya;
Alsa buz gibi taşlar alnımdan bu ateşi.
Dalıp, sokaklar kadar esrarlı bir uykuya,
Ölse, kaldırımların kara sevdalı eşi..
Fahişe yataklardan kaçtığın günden beri,
Erimiş ruhlarınız bir derdin potasında.
Senin gölgeni içmiş, onun gözbebekleri;
Onun taşı erimiş, senin kafatasında.
İkinizin de ne eş, ne arkadaşınız var;
Sükût gibi münzevî, çığlık gibi hürsünüz.
Dünyada taşınacak bir kuru başınız var;
Onu da, hangi diyar olsa götürürsünüz.
Bir esmer kadındır ki, kaldırımlarda gece,
Vecd içinde başı dik, hayalini sürükler.
Simsiyah gözlerine, bir ân, gözüm değince,
Yolumu bekleyen genç, haydi düş peşime der.
Ondan bir temas gibi rüzgâr beni bürür de,
Tutmak, tutmak isterim, onu göğsüme alıp.
Bir türlü yetişemem, fecre kadar yürür de,
Heyhat, o bir ince ruh, bense etten bir kalıp.
Arkamdan bir kahkaha duysam yaralanırım;
Onu bir başkasına râm oluyor sanırım,
Görsem pencerelerde soyunan bir karaltı.
Varsın, bugün bir acı duymasın gözyaşımdan
bu beden benim evim
meraklanma,
yolunda her şey
büyümek bu işte
ve dönüşmek
kendini korumak
kalabalıkta kaybolmak
üstesinden gelmek
kullanılmış hissetmek
ilgi görmemek
umudu kaybetmek
yanıp kül olmak
korkmak bu işte
değişmek bu işte
hayatta kalmak
yaşamak bu işte
- yolculuk
Ne gitmek istiyorum ne kalmak.
Ne yaşamak ne ölmek.
Ne gülmek ne ağlamak.
Aldığım nefes başına buyruk, gülüşlerim emanet.
Ne zaman hangi saat başladı kayboluşum?
Bilmiyorum.
Acıya bile artık duygusuzum.
Rol yapmak zorunda olmaktan nefret ediyorum iyi hissetmediğimi ben söylemeden de anlayamaz mısınız
