ㅤㅤㅤㅤ

Oysa,
            Ölene kadar sevebilirdim seni,
            Eğer biraz yardım etseydin bana.

Ellerin olmasaydı sen bile kendini sevmezdin oysa. 
            Kimsenin tek bir seçeneği yok bu hayatta,
            Hâlâ seni bana unutturacak insanlar tanıyabilirim.
            Başka bir ses kazınır kulaklarıma, biliyorsun.
            Herkesin kendini kurtaracak bir bahanesi var aslında.

Biliyorsun, unutabilirim, zaten ben kimleri unuttum.
            Onlardan biri olur, hayatımın en kullanılmayan yerine kaldırılır suretin.
            Tozlanırsın, üzerin örtülür.
            Biliyorsun, seni sevdim.
            Bir gün kör olsaydın da severdim.
            Ellerin olmasaydı mesela.

Oysa hatırlan-a-mamak unutulmaktan çok daha trajik bir durumdu. Kendi içinde bile bir hafifliği bir ciddiyetsizliği vardı hatırlan-a-mamanın. Yavaş yavaş oluveren, üzerinde hiç düşünülmeyen, fark etmeden masanızın üzerindeki toz tabakasının günden güne artması gibi onunla ilgili anların, anıların, düşüncelerin üzerini yeni yaşantılar, anlar, anılar tabakasının kaplaması ve bir gün hatırlanmaya değer bile bulunulmamak. Bunun sonucunda ortaya çıkan durum da düşünülmenin yerini, zaman zaman akla gelmenin alması oluyordu. Çünkü insanlar hatırlamadıkları şeyleri bazı çağrışımlar ortaya çıktığında hatırlayabilirlerdi. Bu bazen çok küçük bir eşya ya da basit bir söz bile olabilirdi.Biri başka birine bir şey söyler ve bu söz birinci şahısa onu anımsatır. Evet anımsanmaktır hatırlamayla ortaya çıkan kompozisyon. Ve ikisi de hiçbir değer ifade etmez. Çünkü o, onu anımsayan için bir değer olmaktan çoktan çıkmıştır. Şimşek hızıyla hatırlanır aynı hızla hatırlama anımsamaya dönüşür ve yine süratle yerini başka düşüncelere bırakır. Ne zaman akla geleceği belli olmayan milyarlarca düşünce ihtimalinden başka bir şey değildir artık o. Anımsanması bile diğerinin hafızasının insafına bırakılmış, çölde bir benzin istasyonu kadar acınası ve değersiz.

Utandı biraz. Sinirlendi de galiba. Ama pek belli etmedi. Sessizlik oldu bir süre. Sonra dayanamayıp haline, ben bozdum yine sessizliği. "Oğlum eve gider gitmez Kafka'nın ne kadar kitabı varsa kitaplığında en yakın geri dönüşüm kutusuna at. Ya da benim bundan sonra gazete okumama izin verme."

"Çaresiz misin? Hadi oradan. Çaresiz falan değilsin sen. Şımarıksın sadece. Çaresizlik nedir gerçekte biliyor musun? Kimdir biliyor musun aslında çaresiz? 800 lira maaş alıp 300 liralık gaz faturasını ödeyemediği için kendini asan babadır çaresiz. Öpe koklaya askere uğurladığı oğlunun bayrağa sarılı tabutuna sarılıp aklını kaybeden annedir çaresiz. On yaşından beri kendi evinde her gece tecavüze uğrayan ve daha fazla dayanamadığı için evden kaçmaya yeltendiğinin gecesi otogarda 'namus' cinayetine kurban giden kızdır çaresiz. Koca dayağından bunalıp baba evine sığındığında babası ve abileri tarafından çocuklarının gözü önünde öldüresiye dövülen kadındır çaresiz. Torunu yaşında çocuklara titrek elleriyle kağıt mendil satmaya çalışırken kalp krizi geçiren ve bir saat ambulans gelmesini bekledikten sonra ağzı köpürerek ölen seksen yaşındaki dededir çaresiz. Çaresizmiş. Bi siktir git başımdan.”

Başka bir yerde ve zamanda anlatsaydı bunları en azından sesimi çıkarmadan dinler, anlamaya çalışırdım. Ama zamanlama yanlıştı. Çünkü gazete okumuştum. Ve ne zaman gazete okusam bir tür kafayı yemişler ülkesinde yaşadığımızı iliklerime kadar hissederdim. Kötü zamanda gelmişti yanıma. Gazete okumuştum. Engel olamadığım bir öfkeyle, aynı gazetede aynı gün içinde olup biten olaylardan bir buket hazırlayıp dedim ki;

O sustu bu kez. Benden daha uzun sustu, içim acıdı bir an. Sanki benden daha çaresiz gibiydi. “Uyuyalım mı?” dedi bir süre sonra. Her ne durumda olursam olayım, her duyduğumda gülümseyerek itaat ettiğim tatlı bir buyruk gibiydi bu laf. Yanımda olsa, sıkıca sarılırdım. Değildi. Olur uyuyalım demedim ilk kez. “Yatalım hadi” dedim. Zor uyunacak bir geceydi ve ben ona yalan söyleyemezdim.

Lafı değiştirmek istedim. Ay'dan ya da yıldızlardan söz etmeye çalıştım. Ama aksi gibi Ay bir boka benzemiyordu o gece ve lanet olası yıldızların hiçbiri ortalarda yoktu. Bir süre sustum çaresiz. “Ben seni çok seviyorum” dedim sonra. Bir tek bunu söyleyebildim. Canım bir tek bunu söylemek istiyordu. Biraz daha susup devam ettim. “Olsun” dedim, “eğer varsa kırılacak bir hayal, onu tamir edecek kadar çok seviyorum ben seni.”

Bazı geceler, bir anda çıkıp gelseydin ne yapardım, diye hayal ediyorum. Şu saniye odaya girsen, bugüne dek yaptığın bütün kötülükleri nasıl da en yakın camdan fırlatıp atardım ve bütün sevgim yeniden kabarırdı. En başta zaten hiç gitmemiş gibi gözlerime dolardı yeniden. Sanki bu kadar uzun süre sessiz kalırken aslında gelişini avaz avaz kutlamanın hazırlığını yapar gibi. Birileri açıklasın. Nasıl oluyor da gittiğinde bile gitmiyor aşk. Nasıl oluyor da senden geçeli çok olsa bile böyle çaresizce dönüp sana çıkıyor yolum.

Derken.

Hissedilir mi enlem farkı.

Kadın ise adama uzaktı. Coğrafi uzaklıkla ilgisi olmayan metafizik bir problem. Kolay kolay üstesinden gelinemeyecek bir şey.

Velhasıl ziyan olduk, ziyadesiyle.

İnsanın acısını insan alır, Şükrü Erbaş.

Kediler güzel uyanır.