Karakterimi ve duygularımı sadece içimde yaşadığım patlama anında dışarıya savururken başarabilen biriyim. İçimde fırtınalar koparken bunu dışıma taşırıp etrafımı etkilemekten nefret ederim. Nefret duyduğum şeyleri yapmam eğer yapmışsam karşımdaki hak ettiğindendir.

 Kolay sinirlerim ama belli etmem. Kin tutamam. 

Üzgün ve gergin ortamlarda hep kahkaha atma isteği doğar içimde bazen dayanamayıp atarım da. Gülmek tek üşenmediğim şeyde diyebilirim aslında.

Bir tek hobim var o da uyumak. Bir tek fobim var o da uyuyamamak. Bir köpek görünce saygıdan yolumu değiştirmem fobiden sayılmıyorsa tabi. Şaçmalamayın tabi ki de onlar korkmasın diye yapıyorum bunu.

Kimi zaman Derin gibi egoist ve çılgın kimi zaman da Ada gibi kırgın, güçsüz, zayıf ve hırpalanmış hissederken dengesizliğin dibini sıyırmadan kendi amaç rotamda ki ip cambazlığıma devam ederek bu karakterlerin mikserde karıştırılmış aromasından kendi kişiliğimi milkshake gibi düşünüp beynimin önümdeki sehpada üst üste koyduğum ayaklarımdaki ev ugglarımın ne kadar çekici olduğu düşüncesini seyrederek yudumluyorum.

Dışarıdan hareketlerim her ne kadar çocuksu gözükse de benim için çocukluk mantıklı konularda “Keşke” ile başlayan cümleler kurmaya başlıyorsanız bitmiş demektir. Ben bu cümleleri kurmaya başlayalı yıllar oldu. Henüz başlamamışsanız şanslısınız. Sakın büyümeyin. Büyümek, bir çok insanın elinden saf cesaretini alır. Çocukken korkusuzca kendimi attığım tepecikler şimdi daha yüksek gözüküyor gözüme.

Ve size tavsiyem dünün güneşiyle bugünü aydınlatmaya çalışmayın, yapamazsınız. Bu yüzden batan güneşe ağlamak yerine dimdik durun ve güneş yeniden doğduğunda ne yapacağınıza karar verin. Her gün dünlerinize baktıkça gülümsemek adına bugün yarınlar için çalışın. Ben öyle yapıyorum.

Instagram: yzc_nisa