wuzan_

Sinirleneceğim ya da kırılacağım bir şey oldu mu takılıp kalıyorum orada 
          Yoruluyorum 
          İnsanlar buna nasıl dayanıyor?
          Bazıları var ki ‘a’ dedin mi hemen ısırıyor seni bir ezme bir kırma derdindeler ve garip kısmı bu kişiler seviliyor etrafları insan dolu yoksa bir bana mı böyle davranılıyor? 
          Ya da mazoşist mi kaynıyor etraf?

İçimde sürekli bir huzursuzluk var sanki bir sürü yanlış yapmışımda onlar üst üste toplanmış rahatlamama izin vermiyor 
          Bu yanlışların yok olması için benimde yok olmam gerekiyormuş gibi hissediyorum  
          Kalbimde durduk yere ağırlık hissediyorum yaptığım yanlışlar aklımın bir köşesinde duruyor ama ne olduğunu hatırlamıyorum ya da hatırlamamaya çalışıyorum 

Zorla gülmek garip hissettiriyor

Mesuliyyetsiz aile bir uşağın başına gelmiş en pis şeylerden biridi 
          O uşağın özünü de mesuliyyetsiz gösterir

İnsan beynini uzay boşluğuna benzetiyorum 

Hep aynı insanlar hiç mi farklı biri olmaz 
          Hep tavsiye vermeye çalışıyorlar
          Düşünce tarzını değiş, hayata olumlu bak, kendini sev…
          Bunları yapmak isteğim yok, benim yaşama isteğim yok lan
          Ne yani bir sabah ‘hayat ne güzel’ diye pencerede bağırmamı mı bekliyorlar ne bu 
          Fakir ama mutlu karakterlerin olduğu türk dizisi mi çekiyoruz?

Derdimi kime anlatacağımı bilmiyorum doğduğun aile kaderindir 
          Tek arkadaşıma anlatmak istiyorum ama utanıyorum
          Babam zaten umursamıyor tek ilgilendiği aile sessiz olsun bir tane teyzem var o da zaten bıkmış durumda hasta kendisi ona anlatırsam kalbi dayanmaz uzakta olduğu için bir şey yapamaz dahada üzülür 
          Birine anlatmak istiyorum 

Eve gelince erkek kardeşim bana birini göstermek için odaya çekiştirdi imkansız olmasına rağmen kız kardeşim olduğunu sandım

Ev değil cehennem 

Ölünce insanların nereye gittiğini çok merak ediyorum