Kendimi çok yalnız hissediyorum ve sanki çıkmazda gibiyim. Bütün herşey boğazımda düğümlendi adete; hayallerim, heveslerim, mutluluklarım, gözyaşlarım bile... O kadar ağlayasım var ki ağlamak istesemde bunu bile hor görüp izin vermiyorlar. Ve ben onca kalabalığın içinde bir yalnızlık yaşıyorum. Kimse "İyiyim" dediğimde aslında iyi olmadığımı görebilse dahi sorgulamıyor. "Neyin var?" bu soruyu duymak beni şu anki durumumdan daha iyi hissettirirdi en azından.