خرگوش

Kolejne lata minęły a ja znowu jakoś pomyślałam o saltnpaper i jakoś tu trafiłam, ta historia naprawdę żyje rent free w mojej głowie od 2020... 
          Jak się trzymasz, co słychać? :)

to nie tak, że wróciłam, ale dodałam coś tam.

raczej o tym nie rozmawiam, ale tworzenie historii jest dla mnie tak samo łatwe, jak i trudne. niestety najczęściej tworzę w takiej tematyce, która niekoniecznie jest przystępna i wielu odbiorców nie czuje się dobrze z tym, co piszę. mam na myśli zarówno to, co publikowałam tu, jak i stare rzeczy, których nikt już nigdzie nie znajdzie. a także te, które mam schowane głęboko w szufladzie, i których jedynym odbiorcą jestem ja, te są szczególnie trudne, dlatego niezbyt pali mi się, by je upubliczniać. są trudne, bo wiele rzeczy, które wykorzystuję w swoich tekstach, wydarzyło się naprawdę i mnie spotkało. z tego samego powodu też historie te są dla mnie proste; bo ktoś, kto tego nie przeżył, może nie być w stanie tego opowiedzieć, a ja zrobię to z łatwością, a nawet – w pierwszej chwili – z dziwną przyjemnością. zawsze chciałam być anonimowa w swoich tekstach, nawet moi najbliżsi znajomi nie wiedzą, że to mój profil, poza dwiema osobami. bo dzięki tej anonimowości, mogę pisać wszystko, wszystko co wiem i wszystko, co przeżyłam, i nikt nie będzie mnie oceniał. ale od pewnego czasu tworzę jedynie dla siebie, tylko dla tego aspektu swojego własnego oczyszczenia. o wielu rzeczach wciąż nie potrafię napisać. dlatego saltnpaper dalej nie jest skończone – nie jestem w stanie dokończyć dwóch rozdziałów, które są kluczowe dla całej historii, bo jest to dla mnie zbyt trudne emocjonalnie, choć zaczynając pisać to opowiadanie w 2014 roku, planując każdy rozdział, myślałam, że pójdzie mi dobrze. to było prawie 10 lat temu, co jest przerażające. młody człowiek bywa naiwny; ja również nie spodziewałam się, że coś, co zaczęłam tworzyć z pozytywnym mindsetem, z przeświadczeniem, że w końcu opowiem światu swoją historię, stanie się moim piekłem i 10 lat później nie będę w stanie znaleźć słów, by opisać swoje uczucia i przeżycia, bo to wciąż tak bardzo boli. 

ciekawi mnie, czy ktos jeszcze bylby zainteresowany nowymi rozdzialami saltnpaper. ostatnio wrocilam do tego wytworu i uspokaja mnie doprowadzanie go do konca... pytanie, czy oplaca mi sie to publikowac.

pustka w głowie.
          
          zastanawiam się, czy tylko moje życie przypomina lawinę. z roku na rok, z miesiąca na miesiąc, choć mam coraz więcej lat za sobą, coraz więcej doświadczeń zebranych, coraz mniej impulsywnych decyzji na horyzoncie, chęć jedynie spokoju, to na coraz mniej rzeczy mam wpływ. to było moje ogromne marzenie lat nastoletnich - mieć wpływ. wpływ na swoje życie, wpływ na swoje szczęście. nie marzyłam o wracaniu do domu kiedy chcę, o spotykaniu się z kim chcę, o własnych decyzjach na każdy temat. chciałam przede wszystkim mieć w końcu kontrolę nad swoim samopoczuciem i móc realnie unikać rzeczy sprawiających mi ból. odsunąć się od bólu na dobre.
          czy się udało? nie, bo życie to lawina. nie zatrzymałam się, by odsapnąć po wszystkich cierpieniach, nie mam czasu, by zwolnić i robić uniki przed bólem. nie miałam czasu i nie mam, i chyba z każdym dniem go ubywa.
          mam wrażenie, że co dzień jestem wystawiana na test pt. "ile jeszcze dorosłości ona zniesie?" otóż moja kondycja pod tym względem nie jest najlepsza i powoli moja wytrzymałość się kończy. zdałam sobie sprawę, że najgorsze w dorosłości nie są wcale decyzje, które wpływają na całe nasze życie, nie decyzje o wejściu w związek, przeprowadzce czy zmianie pracy, bo w dorosłości człowiek staje się coraz to mniej impulsywny i sprawnie określa za i przeciw przed podjęciem decyzji. najgorszy w dorosłości jest brak odpoczynku od dorosłości, brak odpoczynku od życia, najgorsza jest ciągła lawina.

hej, to znów ja, *, i moja asertywność równa zeru.
          
          chciałabym być dorosła, a w tym tempie nigdy nie będę. dlaczego nie umiem odmawiać ludziom, których nie chcę w swoim życiu, rzeczy, których nie mam ochoty robić? czy naprawdę już zawsze będę tą małą kilkuletnią dziewczynką w długich brązowych włoskach, która robiła wszystko dla i za wszystkich? już dawno nawet nie mam brązowych włosów. 
          
          jak wymazać z siebie tę dziecięcą, uległą stronę, żeby minutę po zgodzeniu się na kolejną niechcianą rzecz, nie była ona niechciana, jak ją wymazać, by móc robić tylko to, co uważa się za słuszne i na co ma się ochotę? mam swoje lata, mieszkam sama, żyję sama, sama sobie piorę, sama sobie gotuję jedzenie ze składników, które sama kupiłam, za pieniądze, które sama zarabiam. kiedy chcę z kimś porozmawiać, mogę co najwyżej stanąć przed lustrem i gadać do odbicia, bo mam samotność wypisaną na czole i jestem sama jak jebany palec. i nie mogę sama podejmować najprostrzych nawet decyzji, bo zawsze krąży nade mną jak sęp presja zadowolenia wszystkich, nawet ludzi, ktorzy mieli, mają i zawsze będą mieli mnie w dupie.
          
          jeśli nigdy z tego nie wyrosnę, to nigdy nie ruszę przed siebie. nie mogę w pełni ruszyć w świat, będąc tak naiwnym dzieckiem w skórze dorosłej kobiety.
          
          słowo ode mnie - uważajcie na siebie i dążcie do tego, by nie być mną, naprawdę, to wam ocali życie. 

nawiedzila mnie cisza
          zabrala mi znow to co mam
          nie wiem co mam napisac
          dzis po prostu chce glosno grac

krótki update na temat mojego życia, które i tak nikogo nie obchodzi.
          gdybym mogła je opisać jednym słowem, byłoby to "samotność". 
          no więc w mojej samotności mam pracę, którą właściwie lubię. to dobrze, bo poprzedniej nie lubiłam. ostatnio coś strzeliło mi do głowy, i powiedziałam do siebie "*, spełnij swoje marzenie, rusz się, nie jesteś jeszcze tak stara". no więc się ruszyłam i je spełniam; zaczęłam wymarzone studia, choć nadal mam nieukończone te, na które poszłam pod presją, i poprawiam je w kółko i w kółko. 
          partnera już nie mam, bo każdy w mojej samotności — prędzej czy później — mnie opuszcza. w zasadzie taka już jest samotność. rodziny też już nie mam — ten sam case, co wyżej.
          jest mi ciężko, bo staram się skupiać na sobie, a nienawidzę siebie od zawsze. szczególnie ostatnimi czasy, w których obwiniam się za to, że naiwnie komuś zaufałam, zupełnie jakby nagle z nieba naprawdę spadł ktoś, kto odmieni moje życie na lepsze.
          oczywiście, że tak nie było. żyjemy jako ludzie na ziemi od tak wielu lat, stuleci, tysiącleci... jedyne co może nam spaść z nieba to deszcz lub bomby.
          nic więcej, naprawdę nic więcej. 

@sasjbka  dziekuję. saltnpaper jest wciaz nieskonczone, nie wiem, kiedy bedzie. niemniej dziękuję. 

Śniło mi się że zapowiedziałaś rychły powrót saltnpaper, to było crazy :0